่ข้าพยากรณ์อากาศได้ แสดงว่าข้าฝึกวิชานี้จนถึงขั้นสูงสุด! คนทั่วไปต่อให้อยากทำให้ได้เหมือนข้า ก็ทำไม่ได้!”
เซียนอมตะเอาคำที่เซียนซุ่ยยวี่เคยพูดกับตน มาพูดกับลู่หยาง ในใจรู้สึกปลื้มปริ่ม สั่งสอนลูกศิษย์เอ้อ ไม่ใช่ ความรู้สึกของการเป็นครูช่างดีจริงๆ
ลู่หยางสงสัยว่าเซียนอมตะถูกเซียนซุ่ยยวี่หลอก แต่เขาสู้เซียนซุ่ยยวี่ไม่ได้ จึงไม่กล้าตั้งข้อสงสัย
“แล้วเจ้าทำนายอย่างอื่นได้อีกไหม?”
“ทำนายได้แต่สภาพอากาศ”
ลู่หยางแน่ใจว่าเซียนอมตะถูกเซียนซุ่ยยวี่หลอก
ยุคโบราณช่างโหดร้าย เซียนไม่มีแม้แต่มนุษยธรรมพื้นฐาน หลอกแม้กระทั่งคนโง่ ช่างชั่วร้ายเหลือเกิน!
“พยากรณ์อากาศของเจ้าเชื่อถือได้หรือ สำนักเวิ่นเต๋ามีสี่ฤดูเหมือนฤดูใบไม้ผลิ แทบไม่มีฝนตก”
ลู่หยางมองเซียนอมตะอย่างสงสัย ไม่แน่ใจในความแม่นยำของวิชา
“พยากรณ์อากาศของข้าไม่เคยผิดพลาด!”
“แล้วเจ้าจะสอนข้าพยากรณ์อากาศ?”
มุมตาลู่หยางกระตุก ถอนคำพูดที่คิดไว้แต่แรก
มีไม้เอกแบบนี้ก็เหมือนไม่มีนั่นแหละ
“วิชาที่ข้าเรียนได้คือขั้นสูงสุดของการทำนายอนาคต คือการพยากรณ์อากาศ แม้พรสวรรค์ด้านวิชาของเจ้าจะดี แต่เทียบกับข้าก็ยังด้อยกว่าอยู่บ้าง อีกทั้งเจ้าเพิ่งอยู่ขั้นสร้างฐาน จะเรียนได้เหมือนข้าได้อย่างไร?”
ลู่หยางไม่ค่อยเข้าใจว่าเซียนอมตะภูมิใจตรงไหน
“ดังนั้นที่จริงเจ้าสอนข้าการทำนายอนาคตแบบปกติ แต่ตัวเจ้าเองเรียนจนเป็นพยากรณ์อากาศ?”
“ถูกต้อง”
ลู่หยางคิดว่านี่คงเรียก
