ึ้น ปากท่องคาถาโบราณที่ฟังยากเข้าใจยาก พร้อมกับการท่องคาถาโบราณ อักขระสีทองมากมายก็ปรากฏขึ้น ล่องลอยไปรอบๆ ซ่อนตัวในความว่างเปล่า เมื่อท่องคาถาโบราณถึงจุดสูงสุด อักขระสีทองก็กลับมารวมตัวในดวงตาของเซียนอมตะ
ดวงตาเซียนอมตะเปล่งประกายสีทอง สว่างและมีชีวิตชีวา
“ข้าเห็นแล้ว…”
“เซียนเห็นอะไรหรือ?”
“ข้าเห็นว่าคืนนี้ถึงพรุ่งนี้กลางวัน ฝนปานกลางแล้วเปลี่ยนเป็นแจ่มใส อุณหภูมิสิบห้าถึงสิบเก้าองศา ลมตะวันออกเฉียงใต้…”
ลู่หยาง “???”
เซียนอมตะพูดต่อ “ข้ายังเห็นว่ามะรืนนี้แจ่มใสแล้วเปลี่ยนเป็นมีเมฆมาก อุณหภูมิสิบเจ็ดถึงยี่สิบสี่องศา…”
เห็นเซียนอมตะจะรายงานพยากรณ์อากาศมะรืนนี้ต่อ ลู่หยางรีบขัด
“เดี๋ยวก่อน หวงโต้วโต้ว นี่คือการทำนายอนาคตที่เจ้าเรียนมา?”
เซียนซุ่ยยวี่เห็นเจ้าเรียนได้แค่นี้ก็กล้าปล่อยจบ ไม่กลัวทำลายชื่อเสียงเขาหรือ?
เซียนอมตะพูดกับลู่หยางอย่างจริงจัง
“สายตาเจ้าแคบเกินไป หรือว่าการทำนายว่าเจ้าทำอะไร ข้าทำอะไร ถึงจะเป็นการทำนายอนาคต?”
“แต่ก่อนข้าก็เคยสงสัยเหมือนเจ้า เซียนซุ่ยยวี่พูดกับข้าอย่างจริงจังว่า พยากรณ์อากาศไม่ใช่ส่วนหนึ่งของการทำนายอนาคตหรือ?”
“พูดกลับกัน พยากรณ์อากาศยากกว่าการทำนายว่าคนจะทำอะไรเสียอีก”
“อากาศแทนอะไร แทนการเปลี่ยนแปลงของฟ้าและดิน ฟ้า ดิน มนุษย์ มนุษย์อยู่หลัง ฟ้าและดินอยู่หน้า การทำนายการเปลี่ยนแปลงของฟ้าและดินย่อมยากกว่าการทำนายพฤติกรรมของมนุษย์มากนัก”
“การที
