้าสำนักใหญ่ทำไม
ผู้อาวุโสลึกลับเหล่านี้ในยุคที่พวกเขารุ่งเรือง ล้วนเป็นผู้ทรงพลังที่มีชื่อเสียงโด่งดัง กุมชะตาของยุคสมัย ก่อให้เกิดความวุ่นวาย บัดนี้ปลีกวิเวกไป ชื่อเสียงไม่โด่งดังเหมือนก่อน
พวกเขาสู้เด็กสาวคนหนึ่งไม่ได้ พูดออกไปย่อมอับอาย จึงไม่ได้บอกพลังความสามารถที่แท้จริงของหยุนจืออย่างละเอียด เพียงแต่ให้คนรุ่นนี้ที่มีอำนาจตัดสินใจมีวิจารณญาณบ้าง
แม้คนยุคนี้จะไม่รู้พลังความสามารถที่แท้จริงของหยุนจือ แต่พวกเขาจดจำคำสอนของผู้อาวุโสลึกลับ อย่าไปยั่วโทสะหยุนจือ
ผู้ที่ทำได้ดีที่สุดในเรื่องนี้ คงเป็นฮ่องเต้แห่งต้าเซี่ย
“ว่าแต่ครั้งนี้น้องลู่หยางหลอกล่อผู้นำระดับสูงของลัทธิมารเข้ามา จับได้ทีเดียวหมด ควรให้คะแนนบำเพ็ญเท่าไหร่ดี?”
“แม้ขั้นตอนสำคัญที่สุดจะเป็นฝีมือพี่ใหญ่ แต่ผลงานของลู่หยางทั้งสามคนก็ไม่น้อย”
ไต้ปู้ฟานรู้สึกปวดหัว
“ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว ให้พี่ใหญ่ตัดสินใจเอง”
ไต้ปู้ฟานโยนเรื่องนี้ทิ้งไป
ในป่าเล็กๆ บนเขาประตูสวรรค์ ลู่หยางที่โผล่แค่หัวหมุนไปมา ตอนนี้การควบคุมร่างกายกลับมาอยู่ที่ลู่หยางแล้ว
“ย่นพื้นที่”
ลู่หยางพุ่งออกมาด้วยเสียง ฉิ่ง
พี่น้องไม่ได้ลงมือหนัก รู้ว่าลู่หยางใช้วิชาดาดินเป็น จึงตั้งใจปล่อยลู่หยางไป ไม่เช่นนั้นใช้ท่า “ชี้ดินเป็นเหล็ก” ลู่หยางคงได้รับบทเรียนแน่
“ขอแสดงความยินดี เจ้าผ่านการทดสอบของข้าสำเร็จแล้ว”
เซียนอมตะปรบมือแปะๆ
นางวิเคราะห์อย่างจริงจัง
“ครั้งนี้เ
