จ้าได้รับประโยชน์ไม่น้อยเลยนะ ไม่เพียงได้ประสบการณ์การต่อสู้ วิชาต่างๆ ก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ระดับขั้นก็ใกล้จะถึงขั้นสร้างฐานช่วงปลายแล้ว ข้ากล้ารับรองว่า ในวัยเดียวกัน เจ้าแข็งแกร่งที่สุด!”
ลู่หยางไม่พูดจา จ้องนางด้วยสายตาราวกับผี
“อึกๆ เจ้าอย่าจ้องข้าแบบนั้นสิ”
เซียนอมตะกระแอมสองที
“ข้าเคยบอกว่า หากเจ้าผ่านการทดสอบครั้งนี้ ข้าจะให้การสืบทอดบางส่วน เจ้าดีใจได้แล้ว ในยุคโบราณ หากไม่ได้เป็นศิษย์ข้า จะเรียนวิชาเซียนของข้าได้อย่างไร?”
ลู่หยางมองเซียนอมตะอย่างสงสัย “เจ้ามีศิษย์ในยุคโบราณหรือ?”
“ไม่มี”
“…”
โชคดีที่ไม่มี ไม่เช่นนั้นจะทำให้ผู้อื่นเสียเวลาเปล่าสักเท่าไหร่?
เซียนอมตะไม่รู้ว่าลู่หยางคิดอะไร พูดต่อไป
“วิชาที่ข้าจะถ่ายทอดให้เจ้าครั้งนี้มีที่มาไม่ธรรมดา นี่เป็นวิชาที่เซียนซุ่ยยวี่อ้อนวอนให้ข้าเรียนหลังจากบำเพ็ญสำเร็จ เกี่ยวข้องกับกาลเวลาและอนาคต”
“แม้ข้าจะไม่มีพรสวรรค์ด้านวิชากาลเวลาเท่าเซียนซุ่ยยวี่ เรียนได้แค่คร่าวๆ แต่สอนให้เจ้าก็เหลือเฟือ!”
“วิชาอะไร?”
“ทำนายอนาคต!”
ลู่หยางสูดลมหายใจเฮือก ไม่นึกว่าตนจะมีโอกาสเรียนวิชาที่มีชื่อเสียงโด่งดังนี้ นี่ไม่อาจเรียกว่าวิชาแล้ว แม้จะเรียกว่าวิชาเซียนก็ไม่เกินไป
ในที่สุดเซียนก็ทำหน้าที่ไม้เอกเสียที
โดนตีครั้งนี้คุ้มค่าจริงๆ
