คนยืนล้อมดูรองประมุขหลิวที่นอนหลับอยู่บนพื้น ร่างกายกระตุกเป็นพักๆ อยากรู้ว่าลู่หยางถักทอความฝันอะไรให้รองประมุขหลิว
จริงๆ แล้วลู่หยางยืนอยู่ข้างรองประมุขหลิวตลอด คนที่พูดบนอัฒจันทร์คือผู้อาวุโสใหญ่
รองประมุขหลิวเข้าสู่ความฝันตั้งแต่รู้สึกว่าลู่หยางไม่อยู่ข้างกาย หมอนหวงเหลียงเป็นของเซียนอมตะ หลังจากหยุนจือรู้วิธีใช้หมอนหวงเหลียง ก็ขับเคลื่อนหมอนหวงเหลียงผ่านแหวนเก็บของโดยตรง ทำให้รองประมุขหลิวจมสู่การหลับใหล แล้วให้ลู่หยางถักทอความฝัน
ส่วนผู้บริหารระดับสูงคนอื่น รวมทั้งรองประมุขเกา ถูกครอบกระสอบจับตัวจริงๆ
“ทั้งที่เป็นหมอนของข้า ทำไมไม่ให้ข้าใช้!”
เซียนอมตะอยากเล่นบ้าง แต่ถูกลู่หยางห้ามไว้
“ข้าช่วยท่านทดสอบหน่อย ผ่านมาสามแสนกว่าปี แล้ว บางทีอาจเสื่อมคุณภาพ”
ลู่หยางอ้างเหตุผลแย่งสิทธิ์ถักทอความฝันครั้งแรกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
“ว่าแต่ แต่ก่อนท่านใช้หมอนหวงเหลียง ต้องหาคนร้องเพลงด้วยหรือ?”
ลู่หยางนึกถึงท่วงทำนองอันยิ่งใหญ่ที่ผู้บริหารระดับสูงของลัทธิอมตะสวดคำโบราณ ราวกับกำลังบูชาบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ “พวกเขาร้องอะไรหรือ?”
เซียนอมตะนึกครู่หนึ่ง พูดว่า
“เป็นเพลงกล่อมที่ข้าเปิดตุ๊กตาตอนนอน เนื้อร้องว่า นอนเถิด นอนเถิด ที่รักน้อยของข้า…”
ผู้บริหารระดับสูงของลัทธิอมตะร้องได้อลังการเกินไป ไม่เข้ากับบรรยากาศของเพลงเลย นางต้องคิดสักพักกว่าจะรู้ว่าพวกเขาร้องอะไร
ลู่หยาง “…”
