ดงว่าเขาคือผู้ทรงพลังขั้นข้ามพิบัติ!
ทุกอย่างอธิบายได้แล้ว ทำไมลู่หยางแสดงให้เห็นว่าอยู่ขั้นสร้างฐานต่อหน้าเขา แต่กลับนั่งตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของสำนักเวิ่นเต๋าได้ แน่นอนว่าพลังบำเพ็ญของลู่หยางต้องสูงกว่าเขามาก!
“เจ้าคือใครกันแน่!”
รองประมุขหลิวตวาดถาม การเป็นขั้นข้ามพิบัติได้ต้องเป็นผู้ทรงพลังที่มีชื่อเสียง แต่เขากลับนึกไม่ออกว่าลู่หยางตรงกับผู้ใด
ลู่หยางยืนประสานมือบนอัฒจันทร์ ชุดขาวพลิ้วไหว ราวกับเซียนกระบี่ที่ถูกเนรเทศ เขาสะบัดชายเสื้อแรงๆ กระโดดลงมา
“ข้าคือ เต๋าแห่งเต้าหู้!”
ยามนี้เป็นดึกแล้ว ใต้แสงจันทร์ร่างหนึ่งโดดเด่นในราตรี ราวกับเขาเป็นที่รักของฟ้าดิน รวมทุกสายตาไว้ที่ร่างเดียว
ลู่หยางปล่อยลมปราณ อาบแสงจันทร์ พลังที่เหนือกว่าขั้นรวมร่างพุ่งออกมาจากร่างเขา รองประมุขหลิวอดไม่ได้ที่จะก้มกราบ
“เหตุเกิด กระบี่ลง”
แสงกระบี่แทงทะลุเมฆดำ กระบี่เซียนสีเขียวราวกับการลงทัณฑ์จากสวรรค์ นำความโกรธของเทพเจ้าและความเย็นชาของเซียน ลงมาจากฟ้า ลงโทษเหล่าคนชั่ว
เผชิญกระบี่เด็ดขาดนี้ รองประมุขหลิวไม่มีแม้แต่กำลังต้านทาน ร่างเขาเหมือนถูกตรึง ขยับไม่ได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือเงยหน้า เบิกตากว้าง จ้องมองกระบี่เซียนสีเขียวที่พุ่งลงมา
กระบี่เซียนแทงทะลุศีรษะรองประมุขหลิว
“กระบี่เป็นของอัปมงคล ข้าไม่อยากฆ่าคน”
เต๋าแห่งเต้าหู้สีหน้าเย็นชา หันหลังจากไป ทิ้งเงาหลังไว้ชั่วนิรันดร์
ในความเป็นจริง ทุก
