ม่ได้สักนิด แพ้อย่างงงงวย
“ยันต์ภูผาพันจวี้น! ยันต์ชนิดนี้เก็บในกระดาษไม่ได้ ต้องวาดสดเท่านั้น แต่ถึงเป็นเจ้าก็ต้องใช้เวลาวาดห้านาที เจ้ามีเวลาที่ไหน!”
หม่าเทียนหยางหัวเราะเย็นชา “ข้าวาดมาตลอด แค่เจ้าไม่เห็นเท่านั้นเอง”
“เป็นไปไม่ได้! เจ้าวาดตรงไหน!”
หม่าเทียนหยางชี้ที่ร่างกาย “เส้นเลือด”
“ตอนต่อสู้กับเจ้า ข้าปรับตำแหน่งเส้นเลือดมาตลอด”
“ข้า￥ #&…”
ค่ายกลบนลานประลองครบครันและใส่ใจมาก มีแม้กระทั่งค่ายกลกรองคำหยาบ คนภายนอกได้ยินแต่เสียงปี๊บๆๆ
คู่ต่อสู้คิดว่าสังเกตสำนักเวิ่นเต๋ามานาน เกือบจะเข้าใจแนวคิดของสำนักเวิ่นเต๋าแล้ว ไม่คิดว่ายังห่างไกลนัก
รองประมุขหลิวกระตุกมุมตา ไม่คิดว่าหม่าเทียนหยางยังซ่อนไม้ตายไว้ ประมาทไป ดูไม่ออก
ในเลือดมีพลังวิเศษ การปรับตำแหน่งเส้นเลือดให้เป็นรูปยันต์ไม่มีปัญหาจริงๆ แถมยังพูดได้ว่าวิธีนี้เหนือกว่าการวาดยันต์ภายนอก ไม่สูญเสียพลังวิเศษ
แต่ปัญหาคือ การวาดยันต์ด้วยเส้นเลือดเป็นเรื่องที่คนปกติคิดได้หรือ!
รองประมุขหลิวพูดเรียบๆ สั่งสอนลู่หยาง “อย่าเรียนวิธีต่อสู้แบบนี้ เส้นเลือดพันกันง่ายทำให้เกิดลิ่มเลือด”
ลู่หยางคิดว่ารองประมุขหลิวกังวลเกินไป เขาได้ยินว่าพี่หม่าเทียนหยางผูกปมเส้นเลือดตายยังแก้ออกได้
หลังจบรอบขั้นทารกแรกเกิด ก็ถึงรอบสุดท้าย รอบขั้นแปลงร่างเซียน
นี่เป็นรอบที่มีค่ามากที่สุดในงานแลกเปลี่ยน ดูการต่อสู้ระหว่างผู้บำเพ็ญขั้นแปลงร่างเซียนหนึ่งครั้ง
