ประโยชน์มหาศาล!
ตัวแทนสำนักเวิ่นเต๋าคือพี่ลู่วั่งจากเขาตานติ่ง ก่อนหน้านี้ลู่หยางไม่เคยพบ
คนรอบข้างกระซิบกระซาบ “เป็นพี่ลู่วั่งนี่เอง ไม่ได้เจอเขานานแล้ว”
“ได้ยินว่าตอนพี่ลู่วั่งสร้างแก่นทองคำ สร้างสามครั้งพังสามครั้ง ไม่พอใจแก่นทองคำชั้นหนึ่งของตัวเองมาก”
“ทำไมล่ะ?”
“เขายืนกรานว่าแก่นทองคำก็เป็นยาชนิดหนึ่ง แก่นทองคำที่ไม่มีลายยาและกลิ่นยาคือแก่นเสีย เขาจึงสร้างแก่นทองคำซ้ำๆ ต้องการสร้างแก่นทองคำที่มีกลิ่นยา”
“เขาสะเร็จไหม?”
“สำเร็จ พี่ลู่วั่งสร้างแก่นทองคำที่มีกลิ่นยาได้จริงๆ”
“แก่นทองคำแบบนี้มีพลังวิเศษอะไร?”
“หอมมาก”
ลู่หยางถามผู้ใต้บังคับบัญชา “น้องหลิว เจ้าทายสิว่าใครจะชนะ?”
“หือ?” รองประมุขหลิวนึกว่าตัวเองฟังผิด ไอ้หนูนี่เรียกข้าว่าอะไร?
ลู่หยางอธิบายอย่างใจเย็น “ภาพลักษณ์ของท่านในที่นี้คือ ลูกจ้างชั่วคราวที่ข้าจ้างมา ข้าเป็นเจ้านายของท่าน เล่นละครต้องเล่นให้สมบทบาท ข้าแสดงความเคารพท่านมากเกินไปจะดูเหมือนของปลอม แผนของพวกเราใกล้จะเริ่มแล้ว อย่าเผยพิรุธในตอนนี้!”
รองประมุขหลิวพยักหน้า เห็นด้วยกับความคิดของลู่หยาง
“ลู่วั่งมีชื่อเสียงโด่งดังในขั้นแปลงร่างเซียน แทบไม่มีใครอยากเป็นคู่ต่อสู้ของเขา เขาเชี่ยวชาญทั้งยาและพิษ พิษแรงกว่ายา แต่ลู่วั่งโชคไม่ดี เจอคู่ต่อสู้ที่สยบเขาได้”
“ข้าเคยได้ยินเรื่องคู่ต่อสู้ของเขา โตมาในหลุมพิษห้าชนิด ฝึกจนร่างกายต้านพิษได้ทุกชนิด พบกับเขา ลู่วั่งแส
