ดงฝีมือไม่ได้”
บนลานประลอง ลู่วั่งปะทะกับศิษย์สำนักธาตุทั้งห้า ลู่วั่งลองปล่อยควันพิษกัดกระดูกเพื่อทดสอบ อีกฝ่ายเป็นอย่างที่รองประมุขหลิวว่า ไม่กลัวเลยควันพิษไม่ส่งผลอะไรต่อเขาเลย
“ยากจริงๆ” ลู่วั่งรู้สึกว่าจัดการลำบาก
คู่ต่อสู้หัวเราะเย็นชา “ลู่วั่ง ยอมแพ้เถอะ เจ้าเจอใครก็ชนะได้ แต่เจอข้า เจ้าต้องแพ้แน่!”
การต่อสู้ในขั้นแปลงร่างเซียนไม่จำกัดอยู่แค่พื้นดิน ทั้งสองฝ่ายบางครั้งบินขึ้นฟ้า บางครั้งดาดิน ผลัดกันได้เปรียบเสียเปรียบคู่ต่อสู้มีพละกำลังมากกว่าลู่วั่ง ลู่วั่งตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ
ลู่วั่งล้วงยาเพิ่มพละกำลังออกมาจากอก การใช้ยาในการแข่งขันเป็นสิ่งที่อนุญาต
ลู่วั่งเพิ่งจะกินยา ก็ถูกคู่ต่อสู้แย่งไปกินเสียเอง
คู่ต่อสู้หัวเราะเย็นชา “คิดจะกินยารึ? ต้องมีโอกาสก่อนสิ!”
ยาเข้าท้อง คู่ต่อสู้กลับรู้สึกว่าพละกำลังของตนลดลงอย่างรวดเร็ว
“เกิดอะไรขึ้น!” คู่ต่อสู้ตกใจ นี่ไม่ควรเป็นแบบนี้
ลู่วั่งต่อยส่งอีกฝ่ายลอยไป “ยาพละกำลังช้างสิบตัว ทำให้ผู้กินมีพละกำลังเท่าช้างสิบตัว”
“แต่นี่เป็นยาสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐาน พูดอีกอย่างคือ ตอนนี้เจ้ามีพละกำลังแค่เท่าช้างขั้นสร้างฐานสิบตัว”
“เจ้า&#$…”
“พอใจเถอะ ที่ข้าไม่ให้ยาพละกำลังช้างสิบตัวรุ่นคึกคะนองก็ถือว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว” ลู่วั่งโยนคู่ต่อสู้ออกจากเวที
สี่การแข่งขันหลังจากรอบขั้นแปลงร่างเซียน รองประมุขหลิวทายผิดทุกรอบ
ไม่ใช่ว่ารองประมุขหลิว
