“เนื้อแพะย่าง?” รองประมุขหลิวขมวดคิ้ว พวกเขามาให้สำนักเวิ่นเต๋าได้เห็นดี ที่ไหนจะมาทำงานจริงๆ
“เฮ้ย มีลูกค้ามาแล้วพวกเจ้ายังไม่ทำงานอีกหรือ?” ซางกวนอวี่รู้สึกแปลก ร้านค้าในสำนักเวิ่นเต๋าก็มีเอกลักษณ์ขนาดนี้เชียว เปิดร้านแล้วไม่ทำการค้า?
ผู้อาวุโสที่สองเดินตามหลังซางกวนอวี่ มองรองประมุขหลิวและคณะอย่างสงสัย “พวกเจ้าดูหน้าตาไม่คุ้น ข้าไม่เคยเห็นในสำนักเวิ่นเต๋า พวกเจ้าคงไม่ใช่…”
รองประมุขหลิวจำผู้อาวุโสป๋าเหยี่ยนได้ทันที นี่คือผู้บริหารระดับสูงของสำนักเวิ่นเต๋า ผู้มีอำนาจแท้จริง ขั้นรวมร่างระดับสูงสุด หากถูกคนระดับนี้สงสัย อาจจะเผยพิรุธได้
เขาเปลี่ยนเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม สั่งให้อีกหกคนลุกขึ้นต้อนรับลูกค้า “ผู้จัดการมีธุระไม่อยู่ พวกเราถูกดึงตัวมาช่วยชั่วคราว คุณลูกค้าต้องการเนื้อแพะย่างยี่สิบไม้ใช่ไหม? กรุณารอสักครู่ เดี๋ยวเสร็จ”
ในฐานะลัทธิมาร รอยยิ้มโหดเหี้ยมที่มุมปากเป็นทักษะจำเป็น แต่การเปลี่ยนรอยยิ้มได้ตามใจก็เป็นทักษะจำเป็นของลัทธิมารเช่นกัน
รองประมุขหลิวพับแขนเสื้อ ผูกผ้ากันเปื้อนสีขาวดำที่แขวนอยู่บนผนัง หยิบเนื้อแพะย่างยี่สิบห้าไม้จากอ่าง “ท่านเป็นลูกค้าคนแรกของวันนี้ ให้เพิ่มอีกห้าไม้”
แมลงวันหลายตัวได้กลิ่นเนื้อบินมา ถูกรองประมุขหลิวไล่ไป
ผู้อาวุโสที่สองยังคงสงสัย “ร้านพวกเจ้าไม่ค่อยสะอาดนะ…”
รองประมุขหลิวรีบพูด “เกาเฒ่า เอาค่ายกลออกมา!”
รองประมุขเกาหยิบชุดค่ายกลออกจากแหวนเก็บข
