อง ปูลงบนพื้น แมลงวันก็หนีออกจากร้านย่างเนื้อทันที
คนที่มาเปิดร้านในสำนักเวิ่นเต๋าล้วนไม่ใช่คนธรรมดา การใช้แหวนเก็บของและค่ายกลจะไม่ทำให้ใครสงสัย
รองประมุขหลิวยิ้มอธิบาย “รับรองความสะอาดแน่นอน นี่คือค่ายกลไล่แมลงที่พวกเรานำมาจากภายนอก”
รองประมุขหลิวทำงานอย่างรอบคอบเสมอ
มือหนึ่งพลิกสะบัดเนื้อแพะย่าง อีกมือถูปลายนิ้ว เครื่องปรุงย่างร่วงลงบนเนื้อแพะย่าง กลิ่นหอมของเนื้อถูกถ่านไฟกระตุ้น หอมจนน้ำลายไหล
ความชำนาญของรองประมุขหลิวไม่ด้อยไปกว่าลู่หยางเลย
พวกเขาเจ็ดคนตั้งใจไปหาช่างย่างเนื้อที่เก่งที่สุดในท้องถิ่น เรียนอย่างหนักสามวัน ก็เพื่อเวลานี้!
“ทานเผ็ดไหม?”
ซางกวนอวี่คิดสักครู่ นางไม่ค่อยทนเผ็ด แต่ไม่ทานเผ็ดก็รู้สึกขาดอะไรไป “เผ็ดน้อยค่ะ”
“ได้เลย” รองประมุขหลิวย่างเนื้อพลางร้องเรียกลูกค้า
“มาดูมาชมกันหน่อย แพะอ่อนทุ่งหญ้าสดใหม่ เพิ่งฆ่าเดี๋ยวนี้ มีทั้งเนื้อทั้งเอ็น เนื้อหอมเอ็นเด้ง รสชาติติดใจไม่รู้ลืม!”
นี่คือสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้จากช่างย่างเนื้อสามัญชน ช่างย่างเนื้อบอกพวกเขาว่า ยิ่งตะโกนดัง ยิ่งดึงดูดลูกค้า
อาจเพราะได้ยินช่างย่างเนื้อสามัญชนตะโกนมามาก รองประมุขหลิวเห็นภาพแล้วเกิดอารมณ์ ก็ตะโกนออกมา
ได้ผลจริงๆ มีศิษย์สำนักเวิ่นเต๋าทยอยมาล้อมดูเรื่อยๆ
“เชิญ เนื้อย่างของท่านเสร็จแล้ว” รองประมุขหลิวส่งเนื้อแพะย่างให้ซางกวนอวี่
“ราคาเท่าไร?”
รองประมุขหลิวไม่รู้ราคา เขาช้อนตามองป้ายราคาบนผ
