ามว่าวิชากระบี่ไม่แข็งแกร่ง ในฐานะรากฐานกระบี่ วิชากระบี่จะไม่แข็งแกร่งได้อย่างไร? เถาเหยาเย่จ้องมองลู่หยางบนลานประลองด้วยสายตาเป็นประกาย นึกถึงอีกปัญหาหนึ่ง
ตอนที่ลู่หยางเรียนรู้วิชาปลูกต้นไม้ นางก็อยู่ข้างๆ นางจำได้ชัดว่าระยะห่างระหว่างลู่หยางกับร่างแยกต้นไม้มีเพียงยี่สิบเมตรเท่านั้น แต่ระยะห่างระหว่างลู่หยางบนอัฒจันทร์กับลู่หยางบนลานประลอง ดูอย่างไรก็เกินยี่สิบเมตร
สิ่งที่เถาเหยาเย่ไม่รู้คือ หลังจากชนะเสือปีศาจ ลู่หยางได้รับวิชาควบคุมผีรับใช้มาหนึ่งวิชา แต่เมื่อเรียนรู้แล้ว กลับกลายเป็นวิชาแยกวิญญาณ หลังจากลู่หยางได้ร่างแยกต้นโพธิ์ วิญญาณแยกเข้าสู่ร่างต้นไม้ จึงไม่ต้องกังวลเรื่องระยะห่างระหว่างร่างจริงกับร่างแยก
กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้วิญญาณของลู่หยางอยู่บนลานประลอง ลู่หยางบนอัฒจันทร์ถูกเซียนอมตะควบคุมอย่างสมบูรณ์
บนลานประลอง ลู่หยางคว้าโอกาส พลิกตัวตามจังหวะ ร่างกายหมุนกลางอากาศ ยกขาขวาสูง รวมพลังทั้งหมดไว้ที่เท้าขวา เหยียบลงบนหัวหอกเงิน ไป๋หมิงพยายามดึงหอกออก แต่ร่างของลู่หยางราวกับขุนเขา กดทับลงบนหอกแน่นหนา กระบี่ชิงเฟิงวาดโค้งกลางอากาศ ทะลุเสียงความเร็ว พุ่งตรงไปที่ไป๋หมิง!
ด้านล่างเวทีเสียงอื้ออึง แต่ไม่นานศิษย์สำนักธาตุทั้งห้าก็ตั้งสติได้ สงบนิ่ง “อย่าตื่นตระหนก อย่าลืมว่าจุดเด่นของศิษย์พี่ไป๋หมิงอยู่ที่วิชาธาตุทั้งห้า วิชาหอกเป็นเพียงการอำพรางเท่านั้น!”
ไป๋หมิงปล่อยมือ ละ
