สมน้ำหน้า หลิงหลงถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่ยี่หระ กล่าวซ้ำเติมด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้
สิ้นเสียงใสของเด็กสาว สติของฝูงชนที่หลุดลอยไปเมื่อครู่จึงค่อยๆ กลับคืนมา
ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ
พริบตาเดียว ผู้ฝึกตนรอบด้านต่างพากันถอยกรูด เว้นระยะห่างจากเย่หนานให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับเขาเป็นตัวหายนะที่ห้ามเข้าใกล้
ซูเม่ยเอ๋อร์จ้องมองเย่หนานตาค้าง ความตื่นตะลึงฉายชัดในแววตา นางคาดไม่ถึงเลยว่าชายหนุ่มระดับ กลั่นลมปราณ ผู้หนึ่ง จะมีความแข็งแกร่งระดับสัตว์ประหลาดเช่นนี้
ตบเดียวซัดยอดฝีมือระดับ นภาเร้นลับ จนกระเด็นหายไปราวกับแมลงวัน
มิน่าล่ะ เขาถึงกล้าเป็นอาจารย์ของกู้เฉิน เป็นข้าเองที่ตาถั่วดูคนผิดไป ซูเม่ยเอ๋อร์พึมพำกับตนเอง พลางกวาดสายตาสำรวจเย่หนานใหม่อย่างละเอียดลอออีกครั้ง
ส่วนสภาพของเสวี่ยขวางในยามนี้ นอนแน่นิ่งอยู่ในหลุมลึก น้ำลายฟูมปาก ร่างกายกระตุกเกร็งเป็นระยะ หมดสติไปโดยสมบูรณ์
พวกเจ้า ยังมีใครอยากได้แหวนมิติของข้าอีกหรือไม่ เย่หนานปรายตามองไปรอบๆ ด้วยสายตาเรียบเฉย
ทันทีที่สบตาเย่หนาน ทุกคนต่างรีบก้มหน้าหลบสายตา ตัวสั่นงันงก
จะบ้าหรือไง ขนาดระดับ นภาเร้นลับ ยังโดนตบทีเดียวจอด แล้วพวกมดปลวกอย่างพวกเขาใค
