มายเดียวของเขาคือมรดกตกทอดของเจ้าของสุสานแห่งนี้เท่านั้น
ซูเม่ยเอ๋อร์มองแผ่นหลังกว้างของกู้เฉินที่เดินห่างออกไป ดวงตาคู่สวยกลอกกลิ้งอย่างซุกซน ก่อนจะตัดสินใจเดินตามไปเงียบๆ
เจ้าตามข้ามาทำไม กู้เฉินสัมผัสได้จึงหันกลับมาถาม คิ้วขมวดมุ่น
ทำไมล่ะ ถนนสายนี้ไม่ใช่ของบ้านเจ้านี่นา ข้าจะเดินไปทางไหนก็สิทธิ์ของข้าไม่ใช่หรือ ซูเม่ยเอ๋อร์ยักไหล่ตอบด้วยรอยยิ้มยียวน
ได้ยินเช่นนั้น คิ้วของกู้เฉินก็ยิ่งขมวดแน่น แต่เขาก็เถียงไม่ออก เพราะนางพูดถูก
กู้เฉินจึงทำได้เพียงปรายตามองนางแวบหนึ่ง แล้วเลิกสนใจ เดินตรงเข้าไปหาเย่หนาน
ท่านอาจารย์ ข้ากลับมาแล้วขอรับ นี่คือแหวนมิติที่ได้จากการขายกระบี่ให้แม่นางฮวา ข้างในมีหินวิญญาณอยู่เต็มเลยขอรับ กู้เฉินยื่นแหวนมิติให้เย่หนาน พลางชี้ไปทางฮวาเหลียนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
โธ่เอ๊ย ศิษย์รัก ช่างกตัญญูอะไรเช่นนี้ อาจารย์จะรับไว้ได้อย่างไร แต่ในเมื่อเจ้าตั้งใจให้ ก็เอามาเถอะ
ปากบอกเกรงใจ แต่มือของเย่หนานกลับคว้าหมับเข้าที่แหวนมิติด้วยความเร็วแสง แล้วเก็บเข้ากระเป๋าตัวเองทันที
การกระทำที่สวนทางกับคำพูดทำเอาทุกคนที่เห็นเหตุการณ์ถึงกับมุมปากกระตุก
ทว่าสำหรับซูเม่ยเอ๋อร์ ทันท
