ใกล้ไกลพริบตา เป็นวิชาพื้นที่ที่แพร่หลายแต่ไม่มีใครเรียนสำเร็จ เข้าถึงแก่นแท้ของวิชาพื้นที่ ผู้ที่ไม่มีพรสวรรค์และโชคชะตายิ่งใหญ่ย่อมเรียนไม่ได้ หากเรียนสำเร็จ จะท่องเที่ยวอย่างอิสระ สามารถไปได้ทุกหนแห่งในใต้หล้า
“ดังนั้นที่เจ้าคิดถึงเมื่อครู่คือริมผา ช่างเป็นสถานที่แปลกตาจริงๆ”
เซียนอมตะทึ่ง รู้สึกว่าร่างที่นางเข้าสิงไม่ธรรมดา เรียนวิชาใกล้ไกลพริบตาที่ยากขนาดนี้ได้ในครั้งเดียว
“แปลกบ้าอะไร ข้าคิดถึงเขาประตูสวรรค์ นี่มันที่ไหนกัน!”
ลู่หยางตะโกน ใครก็ตามที่อยู่ดีๆ ปรากฏกลางอากาศเหนือหน้าผาย่อมไม่มีทางใจเย็นได้ สำคัญที่สุดคือเขากำลังร่วงลง! หากกระแทกพื้นเต็มแรง อย่างดีที่สุดก็คงเละเป็นโจ๊ก
เซียนอมตะได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนทันที หากลู่หยางเป็นอะไรไป เด็กน้อยคนนั้นคงทำให้นางวิญญาณแตกกระเจิงแน่!
“เร็วๆ รีบให้ข้าควบคุมร่างเจ้า ข้าจะช่วยดึงเจ้าขึ้นมา!”
ในยามคับขันเช่นนี้ ลู่หยางไม่อาจฝากความหวังไว้กับเซียนอมตะที่ไม่เคยน่าเชื่อถือ เขาร่วงเร็วขึ้นเรื่อยๆ ต้องหาทางลงพื้นอย่างนุ่มนวล ลู่หยางสูดลมหายใจลึกสองครั้ง พยายามทำใจให้เย็น ใต้เท้ามืดมิดมองไม่เห็นอะไร อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลัวความสูง
“ใกล้ไกลพริบตา!”
ลู่หยางภาวนาให้วิชาใหม่ส่งตัวเองกลับไป นั่นคือผลลัพธ์ที่ดีที่สุด ลู่หยางที่กำลังร่วงหายวับไป ปรากฏในอากาศเหนือหน้าผา
ลู่หยาง: “…”
ดูเหมือนกลับไปไม่ได้ชั่วคราว ไม่เป็นไร เขายังมีแผนที่สอง
“ย่นร่
