ู่หยางคนใหม่ ศิษย์ของหยุนจือ”
“…ศิษย์พี่ใหญ่รับศิษย์แทนอาจารย์ ข้าเป็นศิษย์ของท่านเต๋าปู้ อวี่”
ลู่หยางแก้ไขความเข้าใจผิดของศิษย์พี่อย่างจริงจัง
“ข้าชื่อจี๋หงเหวิน เข้าสำนักเวิ่นเต๋ารุ่นเดียวกับศิษย์พี่ใหญ่ เป็นศิษย์คนโตของผู้อาวุโสสี่”
ศิษย์พี่ผู้นี้ไม่ถือตัว ไม่ได้มีทัศนคติอะไรกับลู่หยางที่มีวรยุทธ์ต่ำ
“พบศิษย์พี่จี๋”
ลู่หยางประหลาดใจ ไม่คิดว่าจี๋หงเหวินจะเป็นรุ่นเดียวกับศิษย์พี่ใหญ่
เขารู้แต่ว่าไต้ปู้ฟานเป็นรุ่นเดียวกับศิษย์พี่ใหญ่ มีอาวุโสสูงสุดในหมู่ศิษย์ วรยุทธ์ต่างจากผู้อาวุโสไม่มาก
จัดการเรื่องต่างๆ จนผู้อาวุโสใหญ่วางใจ มีชื่อเสียงสูงในหมู่ศิษย์ ไม่คิดว่าตอนนี้จะเจอคนรุ่นเดียวกันอีกคน
คาดเดาได้ว่า วรยุทธ์ของศิษย์พี่จี๋คนนี้ก็คงไม่ต่ำ
ผู้ยิ่งใหญ่ที่แคว้นหรือมณฑลหนึ่งยังหาไม่พบ ในสำนักเวิ่นเต๋ากลับพบได้ทุกที่
“เจ้าต้องการพบอาจารย์? ไป อาจารย์คงกำลังสอนหนังสืออยู่”
จี๋หงเหวินลอยออกมาจากภาพทั้งตัว ชี้นิ้ว ในภาพก็ปรากฏคนอีกคน
ตอนนี้ลู่หยางถึงสังเกตว่า ในภาพไม่ได้มีแค่จี๋หงเหวินคนเดียว ยังมีหญิงงามคนหนึ่ง
หญิงสาวราวกับเดินออกมาจากเมืองน้ำเจียงหนาน แก้มแดงระเรื่อ อ่อนโยนสง่างาม
ยิ้มสดใสดั่งดอกไม้ ดวงตาสื่อความรู้สึก โฉมงามถึงขั้นเป็นที่สุดในใต้หล้า
การแต่งกายยิ่งกล้าเปิดเผย ลู่หยางเด็กหนุ่มบริสุทธิ์เห็นแล้วยังต้องหน้าแดง
“ฮ่าๆ สวยไหม? นี่ข้าวาดขึ้นมา จะให้ข้าวาดให้เจ้าสักคนไหม? ตอ
