อดเป็นหมึก วาดยันต์อย่างรวดเร็ว
มังกรไฟสีแดงอ้าปากแผ่พังพาน อากาศร้อนระอุ กลบความประหลาดที่ธงแดงสดนำมา
“ยังมีคนที่สี่!” หัวหน้าสาขาชูถลึงตา กัดฟันกรอด ลู่หยางไอ้คนทรยศนี่เตรียมการมาอย่างพร้อมพรั่ง
“คลื่นกำราบลม!” หัวหน้าสาขาชูจับคันธงด้วยมือทั้งสอง ปักพื้นอย่างแรง ตะโกนเสียงดัง คลื่นเสียงกับคลื่นอากาศม้วนตัว พัดสามคนล้ม กระจายมังกรไฟ!
หัวหน้าสาขาชูคลุ้มคลั่งแล้ว ตาแดงก่ำ หากไม่ใช่ตอนแรกโดนเรือบินทุ่มใส่ แล้วยังต้องแบ่งพลังวิเศษไปกดพิษ จะมีทางถูกบีบจนต้องตั้งรับแบบนี้ได้อย่างไร!
เขากระโจนขึ้น ใช้คันธงแทงใส่หม่านกู่ที่นอนอยู่บนพื้น หม่านกู่รีบหลบ แต่สายเกินไป เคลื่อนร่างได้แค่ครึ่งเดียว ก็ถูกคันธงทะลุกระดูกสะบัก
เลือดไหลจากฟันหม่านกู่ แต่ไม่ร้องเจ็บสักคำ!
ชนเผ่าโบราณไม่กลัวความเจ็บปวดและความตาย!
หัวหน้าสาขาชูไม่ยอมปล่อย ยังจะเตะซ้ำ ถีบหัวหม่านกู่ให้แหลก เมิ่งจิ่งโจวฉวยจังหวะขว้างวัตถุวิเศษออกมา ตะโกนเสียงดัง วัตถุวิเศษระเบิด หัวหน้าสาขาชูยืนขาเดียวไม่มั่น ถูกพัดลอย หม่านกู่ที่ถูกแทงติดพื้นกลับไม่เป็นไร
เมิ่งจิ่งโจวมีของวิเศษมากมาย แต่ระดับสูงเกินไป ไม่ว่าจะขับเคลื่อนหรือระเบิดตัวเอง ก็ทำไม่ได้
หัวหน้าสาขาชูถีบหินยักษ์แตก อาศัยแรงพุ่งกลับมา ระหว่างทางดึงธงใหญ่ออก จะกวาดเมิ่งจิ่งโจว
กระบี่ชิงเฟิงปรากฏตรงหน้าหัวหน้าสาขาชูพอดี เบี่ยงธงใหญ่ออก ลู่หยางต่อสู้กับหัวหน้าสาขาชูเป็นวง
ลู่หยางฝึ
