กวิชาย่นพื้นที่จนชำนาญ ทุกครั้งที่หัวหน้าสาขาชูจะโจมตีโดน เขาก็ย่อตัวเล็กลง หลบการโจมตี ทำเอาหัวหน้าสาขาชูฟันคันธงวืด
เมิ่งจิ่งโจวกับหม่านกู่จัดทัพใหม่ โจมตีอีกครั้ง หลันถิงวาดยันต์ด้วยมือทั้งสอง มังกรน้ำและมังกรไฟพุ่งขึ้นฟ้า ถักทอกันพุ่งเข้าใส่หัวหน้าสาขาชู
หัวหน้าสาขาชูทนความอับอายแบบนี้ไม่ไหวอีกต่อไป ปักคันธงลงพื้น ผืนธงสะบัดตามลม ราวกับคลื่นในทะเล เสียงผีร้องหมาหอนดังจากผืนธง ทำลายจิตใจคน
“ผีหลอกป่วนใจ!”
เสียงผีหลอกมีเวทมนตร์ที่บรรยายไม่ได้ ทำให้ทั้งสี่คนตรึงอยู่กับที่ ทั้งสี่คนรู้สึกว่าร่างกายถูกผีรุมเกาะ ขยับไม่ได้
เมิ่งจิ่งโจวใจหาย อยากจะตะโกนบอกทุกคนว่านี่เป็นภาพลวงตา แต่เขาไม่เพียงขยับไม่ได้ แม้แต่พูดก็ไม่ได้
หัวหน้าสาขาชูหัวเราะลั่น นี่คือไม้ตายของเขา ปกติไม่อยากใช้ ดูไม่สมฐานะ เขาถูกเด็กน้อยสี่คนบีบจนคับขัน ไม่สนใจปิดบังไพ่ตายอีกต่อไป ต้องฆ่าทั้งสี่คนถึงจะล้างความอับอายได้!
“ทำลาย”
กระบี่ชิงเฟิงพุ่งลงมาจากฟ้า เร็วดั่งสายฟ้า หัวหน้าสาขาชูยังไม่ทันตั้งตัว ก็ถูกแทงทะลุศีรษะ
หัวหน้าสาขาชูมองลู่หยางอย่างไม่อยากเชื่อ เห็นดวงตาของลู่หยางใสกระจ่าง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ไม่ได้รับผลกระทบจากภาพลวงตาเลย!
“เจ้ายังขยับได้อยู่… เป็นไปได้อย่างไร…” หัวหน้าสาขาชูล้มหงาย เลือดไหลออกทั้งเจ็ดช่อง
ลู่หยางเล็งตันเถียนแทงอีกทีหนึ่ง ทำลายแก่นทองคำของหัวหน้าสาขาชู ถึงได้แน่ใจว่าเขาตายแล
