ข้าก็เพิ่มขั้นคนเดียว”
เขาซงซานห่างไกล ต้นไม้ขึ้นรก ทางเดินเป็นทางที่นักท่องเที่ยวเดินจนเป็นร่อง คนที่มาเที่ยวเทศกาลเก็บดอกไม้คงไม่มาที่เขาซงซานให้เสียเวลา
หัวหน้าสาขาชูซ่อนกลิ่นอายเดินไปทางเขาซงซาน ยิ่งเดินคนยิ่งน้อย พอถึงเชิงเขาซงซาน ก็ไม่มีคนเลย
สุดท้ายเขาหยุดที่บริเวณพื้นราบ รอบๆ มียันต์ที่แตกต่างจากยันต์พลิกอายุขัยทั่วไปแขวนอยู่บนกิ่งไม้ ใช้เป็นจุดศูนย์กลางค่ายกล
เขานั่งขัดสมาธิ ปรับสภาพให้พร้อม รอจังหวะที่ค่ายกลจะทำงาน เขาสั่งให้ผู้ดูแลหกคนไปทำภารกิจถวายเลือดวิเศษ นับเวลาแล้ว ก็คือตอนนี้!
“ค่ายกลพลิกอายุขัย ทำงาน!” หัวหน้าสาขาชูยกมือทั้งสองขึ้นฟ้า กระตุ้นค่ายกล
โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง พลังค่ายกลที่ไร้เสียงไร้ร่องรอยแผ่ขยายออกไป พอถึงจุดหนึ่ง ก็หยุดกะทันหัน
“มีคนถอนธง!” หัวหน้าสาขาชูเหม่อไปครู่หนึ่ง แล้วรีบตั้งสติคิดว่าเกิดอะไรขึ้น
นี่ไม่ใช่การบังเอิญถอนไปหนึ่งสองผืน อีกฝ่ายต้องรู้เรื่องค่ายกลพลิกอายุขัยแน่ ไม่อย่างนั้นคงถอนไม่แม่นยำขนาดนี้!
“ใครกัน! คนของทางการ? ไม่ใช่ เรื่องของทางการไม่มีทางหลุดรอดสายตาข้าไปได้”
“เป็นนักท่องเที่ยวที่ข้าไม่รู้จัก? หรือว่า… เป็นลู่หยางที่เคยเห็นค่ายกลพลิกอายุขัย!”
ลู่หยางผู้นี้พฤติกรรมผิดแผกจากคนทั่วไป อาจทำเรื่องแบบนี้ได้!
หัวหน้าสาขาชูสายตาเย็นชาลง นี่เท่ากับตัดเส้นทางของเขา ทำให้เขารู้สึกแย่ยิ่งกว่าถูกฆ่าเสียอีก!
“อ้าว ในสายตาท่านหัวหน้าสาขาช
