ู ข้าเป็นคนแบบนั้นหรือ?” เสียงขี้เกียจของลู่หยางดังขึ้นใกล้ๆ
“ลู่หยาง!” หัวหน้าสาขาชูเห็นลู่หยาง โทสะพลุ่งพล่าน “อย่าคิดว่าประมุขลัทธิเอ็นดูเจ้า ข้าก็ฆ่าเจ้าไม่ได้ ผู้บำเพ็ญฝ่ายมารตายด้วยอุบัติเหตุเป็นเรื่องปกติ บอกข้ามาสักเหตุผลที่เจ้าทำแบบนี้!”
ลู่หยางคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างจริงจัง “ท่านไม่ใช่บอกเองหรือ ให้ข้าก่อเรื่องในเทศกาลเก็บดอกไม้ ข้าคิดว่าเรื่องใหญ่ที่สุดก็คือกำจัดผู้ว่าการ ดูสิ บังเอิญจริงๆ พวกเราตามผู้ว่าการมาหลายวัน ที่ไหนได้ท่านก็คือผู้ว่าการ”
“ข้าคิดว่าทำอะไรต้องทำให้จบ ฆ่าท่านให้ตายไปเลยดีกว่า นี่ก็เป็นประเพณีการก่อกบฏในลัทธิมารของพวกเราไม่ใช่หรือ” ลู่หยางพูดพลางหัวเราะฮ่าๆ
“เจ้าอยากตาย!” หัวหน้าสาขาชูโกรธจัด
“ไม่หรอก ข้ายังอยากอมตะอยู่”
“แค่ขั้นสร้างฐานยังกล้าพูดจาโอหัง ตาย!” หัวหน้าสาขาชูโกรธจัดฟาดฝ่ามือใส่ แรงฝ่ามือน่าสะพรึง ทำลายล้างทุกสิ่ง ต้นไม้ที่โดนก็ถูกบดเป็นผุยผง!
ลู่หยางใช้วิชาย่นพื้นที่หนีไกล หลบฝ่ามือนี้ได้ หัวหน้าสาขาชูเหยียบพื้นด้วยเท้าขวาอย่างแรง ราวกับมังกรพลิกตัว พื้นดินทั้งผืนพลิกกลับ ลู่หยางก็ถูกพลิกออกมา
ลู่หยางใจหาย นี่คือผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำช่วงปลาย แค่เท้าเดียวก็เตะตนออกมาได้
“แจ๊ะ รับมือยากจริงๆ”
หัวหน้าสาขาชูเคลื่อนไหวเร็วดั่งสายฟ้า พุ่งเข้าใกล้ลู่หยาง มือทำท่าหมัด หมัดรวดเร็วดั่งสายลม มุ่งหมายจะบดขยี้ลู่หยางให้ตาย
กระบี่ชิงเฟิงขวางหน้าล
