ลังจะไป ก็เห็นตำรวจคนหนึ่งเข้ามา ลู่หยางจำได้ว่าแซ่ซุน เป็นลูกน้องหัวหน้าเว่ย
“ข้าได้รับแจ้งว่า ยาเม็ดพละกำลังของเจ้ามีปัญหาโฆษณาเกินจริง”
ลูกศิษย์ช่างหลอมยาอึ้ง โฆษณาเกินจริง?
ตำรวจซุนอธิบายอย่างจริงจัง “ตามกฎหมายกำหนด เมื่อโฆษณาสินค้า ห้ามใช้คำว่า ‘ที่สุด’ ‘ไร้ขีดจำกัด’ เป็นต้น”
“พวกเราตรวจสอบพบว่า ยาเม็ดพละกำลังของเจ้าเหมาะกับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นสามลงมา ไม่มีผล ‘พละกำลังไร้ขีดจำกัด’ ครั้งนี้แค่เตือน หวังว่าเจ้าจะแก้ไขให้ถูกต้อง”
ลูกศิษย์ช่างหลอมยาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย หลังลู่หยางจากมา ได้ยินเสียงจากร้านยา:
“มาดูมาชมกัน ยาเม็ดพละกำลังตำรับบรรพบุรุษ กินเพียงเม็ดเดียว พละกำลังมีจำกัด!”
ลู่หยางนึกขึ้นมาทันทีว่า ยาพละกำลังวัวสิบตัวที่ศิษย์พี่อู๋หมิงหลอมนี่ช่างไร้ที่ติจริงๆ แม้แต่ปัญหาโฆษณาเกินจริงที่พบบ่อยในยาก็ยังไม่มี
เมิ่งจิ่งโจวเคยเห็นของมามาก ที่บ้านก็มีช่างหลอมยาที่ค่อนข้างจริงจัง จึงไม่สนใจของทั่วไปนัก
“นี่คืออะไร?”
เมิ่งจิ่งโจวหยิบของชิ้นเล็กจากแผงขึ้นมา ไม้สองอันติดกันตั้งฉาก “ใช้ทำแผ่นแป้งทอดหรือ? ของแบบนี้ก็ขายในตลาดนัดด้วย?”
เจ้าของแผงเป็นชายวัยกลางคนหนวดเครารุงรัง หน้าตาเคร่งขรึม สงบนิ่ง หลับตาพักผ่อน จนเมิ่งจิ่งโจวพูดจึงค่อยลืมตาอย่างเสียไม่ได้ ดูมีลักษณะของปรมาจารย์หลอมอาวุธอยู่ทุกกระเบียดนิ้ว
“สิ่งนี้เรียกว่าไม้บินสวรรค์ วางบนศีรษะ ใช้พลังวิเศษกระตุ้น ก็จะหมุน
