ีร์วิชายุทธ์เล่มหนึ่ง “ลู่หยาง ดูนี่สิ หนังสือเล่มนี้เหมาะกับเจ้ามาก ถ้าเจ้ายอมฝึก รับรองฝึกได้ถึงขั้นสูงสุด”
ลู่หยางมองปก วิชามวยคางคก
“ไสหัวไป!”
ไม่นานลู่หยางก็พบคัมภีร์วิชายุทธ์เล่มหนึ่ง แนะนำให้เมิ่งจิ่งโจวฝึก “วิชายุทธ์เล่มนี้ราวกับสร้างมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะ ถ้าเจ้ายอมฝึก ภายภาคหน้าการเป็นเซียนยุทธ์ก็ไม่ใช่เรื่องเป็นไปไม่ได้!”
เมิ่งจิ่งโจวมองปก ตำราคุยฮวาเป่าเตี่ยน
สองคนสบตากัน หัวเราะฮิๆ ต่างใจดีซื้อคัมภีร์ให้อีกฝ่าย
หม่านกู่เห็นหน้าแรกของตำราคุยฮวาเป่าเตี่ยนเขียนว่า “ผู้ประสงค์ฝึกวิชานี้ต้องตอนตัวเองก่อน” จมอยู่ในภวังค์ “หรือว่าสตรีฝึกวิชานี้ไม่ได้?”
หลันถิงไม่ได้ยินลู่หยางกับเมิ่งจิ่งโจวล้อเลียนกัน นางกำลังอ่านนิยายแบบแบ่งบทอย่างตั้งใจ
เรื่องราวเกี่ยวกับนางโลมชื่อดังที่ต้องการไถ่ตัวเพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ แสวงหาความรักแท้ มอบชีวิตให้กับนักศึกษาคนหนึ่ง แต่นักศึกษาอ่อนแอ เห็นแก่ตัว แม้จะรักนางโลมด้วยใจจริง แต่ไม่กล้าแต่งนางโลมเป็นภรรยา ประกอบกับการยุยงของเพื่อน สุดท้ายทรยศนางโลม จนเป็นโศกนาฏกรรมที่นางโลมต้องกระโดดน้ำตาย
หลันถิงอ่านจนน้ำตาไหล รู้สึกว่านางโลมช่างน่าสงสาร
ลู่หยางเห็นหลันถิงจมอยู่กับเรื่อง ก็ชะเง้อคอมาอ่านด้วย รู้สึกว่าเรื่องนี้เขียนได้สมจริงสะเทือนใจจริงๆ
เขาเอียงตัวมองชื่อหนังสือ
“ความฝันหอนางโลม”
ลู่หยาง: “…”
เขารู้สึกว่าชื่อหนังสือเล่มนี้ช่างทำให้รู้สึกเหมือนกิน
