สุขอย่างที่เห็น
“พอเถอะ ไม่คิดแล้ว นานๆ ทีจะได้เจอเทศกาลเก็บดอกไม้ ไปเที่ยวกันดีกว่า” เมิ่งจิ่งโจวล้มเลิกการครุ่นคิด ชวนทุกคนผ่อนคลาย
คิดไปคิดมาที่นี่ ยังไม่ดีเท่ากลับบ้านไปถามผู้อาวุโสในตระกูล
พวกนั้นต้องรู้มากกว่าตน
เหมือนที่พวกเขารู้ว่าตนมีรากฐานโสด แต่ไม่ยอมบอกเด็ดขาด บอกแค่ว่าไปสำนักเวิ่นเต๋าแล้วจะรู้ว่าตนมีรากฐานอะไร
เมื่อเทศกาลเก็บดอกไม้ใกล้เข้ามา บรรยากาศก็ยิ่งคึกคัก ร้านค้าทุกร้านจัดกิจกรรม เตรียมรับลูกค้าจำนวนมาก ร้านย่างก็เข้าสู่ช่วงอุ่นเครื่อง มีโปรโมชั่นกินเนื้อย่างแถมเต้าหู้และบะหมี่ เด็กๆ ชื่นชอบมาก
บนถนนเห็นธงเล็กๆ หลากสีทั่วไปหมด เป็นประเพณีของมณฑลเหยียนเจียง ทางการออกทุนจัดทำ บอกว่าเลียนแบบสีสันของฤดูใบไม้ผลิ ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ
ได้ยินว่าผู้ว่าการหลี่สั่งกำชับพิเศษ ให้ปักธงให้เร็ว ไม่ให้รบกวนชีวิตประจำวันของประชาชน ถึงขนาดระดมคนมาช่วยมากมาย
จริงๆ แล้วการปักธงช้าหรือเร็วไม่ได้กระทบชีวิตประชาชน แค่ผู้ว่าการหลี่ทำเป็นตัวอย่างให้ประชาชนเห็น
“พอปักธงเล็กๆ พวกนี้ มีบรรยากาศเทศกาลจริงๆ” เมิ่งจิ่งโจวพูดยิ้มๆ แม้แต่หน้าร้านย่างก็มีธงสีแดงเล็กๆ ปักอยู่
“มาดูมาชมกันเถิด หนังสือหายากทั้งนั้น!” ชายแก่ฟันหักร้องขายของริมถนน ทำให้ทั้งสี่คนสนใจ
“ขายหนังสืออะไรบ้าง?”
“คัมภีร์วิชายุทธ์ วิชาลับระดับหายากมีครบ” ชายแก่ฟันหักยิ้มตอบ
เมิ่งจิ่งโจวพลิกดูไปเรื่อยๆ จู่ๆ ตาก็เป็นประกาย พบคัมภ
