ด้ว่ามาทำอะไรที่มณฑลเหยียนเจียง”
“พวกเราเข้ากันได้ดี ก็เลยร่วมมือกันทะลุขั้นสร้างฐาน”
“พวกเราทำงานรอบคอบ ไม่ทิ้งร่องรอย ตอนที่พวกเจ้าออกตามหายันต์พลิกอายุขัยกันใหญ่ พวกเราก็ไม่ลงมือแล้ว พวกเรารู้สึกว่าที่นี่เริ่มไม่ปลอดภัย อยากจะออกจากมณฑลเหยียนเจียง ก่อนไปได้ยินว่าที่นี่มีร้านย่างชื่อดัง ก็เลยอยากลองชิม เนื้อยังไม่ทันสุก พวกเจ้าก็มาแล้ว”
อี้จ้างหงงุนงงไม่เข้าใจว่าผิดพลาดตรงไหน แน่นอนหัวหน้าเว่ยไม่มีทางบอกว่าเจ้าของร้านใจดีเป็นคนแจ้งความ
การสอบสวนจบลง หัวหน้าเว่ยให้เขาเซ็นชื่อและประทับตรา “เขียนชื่อไว้ท้ายทุกหน้า หน้าสุดท้ายเขียนว่า ข้าได้อ่านบันทึกคำให้การข้างต้นแล้ว ตรงกับที่ข้าพูดทุกประการ”
“ประทับลายนิ้วมือทุกที่ที่เซ็นชื่อ”
วันรุ่งขึ้นหัวหน้าเว่ยนำธงชมเชยมาให้ตามธรรมเนียม
เขากำลังคิดว่าจะตั้งจุดปฏิบัติงานที่ร้านย่างเลยดีไหม อยู่ที่นี่ซะเลย ประสิทธิภาพการจับกุมนี่สูงกว่าการลาดตระเวนตลอดวันอีก
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป การได้เป็นหัวหน้าใหญ่ก็ใกล้เข้ามาทุกที
“เจ้าของร้านลู่น้อย ร้านย่างของเจ้าฮวงจุ้ยดีนะ ทั้งคนเก่งทั้งที่วิเศษ”
ลู่หยางยิ้มประจบ “ที่วิเศษเป็นเรื่องรอง สำคัญที่มีคนเก่ง”
“ช่วงนี้ที่ว่าการยุ่งมาก รอไม่ยุ่งแล้วข้าจะยื่นเรื่องให้เบื้องบน ดูว่าจะให้ป้ายร้านดีเด่นแก่ร้านของพวกเจ้าได้ไหม”
“ดีมากเลย เชิญดื่มน้ำร้อนที่เพิ่งต้มเสร็จ”
ลู่หยางรินน้ำร้อนอย่างกระตือรือร้น “จับคนได้แล้ว
