จิ่งโจวตาเป็นประกาย เข้าใจแล้ว
“เจ้าอยากใช้ไม้ไผ่เสียบร้อยเนื้อ ฝึกใช้อาวุธลับใช่ไหม?”
ลู่หยางยิ้มไม่ตอบ ถือว่ายอมรับ
ไม่นานเมิ่งจิ่งโจวก็เข้าร่วมการฝึก ศึกษาวิธีออกแรงให้แม่นยำ เสียบชิ้นเนื้อที่ลอยอยู่ในอากาศให้ได้
หม่านกู่ลังเล “นี่… ไม่ใช่วิถีของฝ่ายธรรมะนะ?”
ลู่หยางพูดอย่างจริงจัง “พูดแบบนั้นไม่ถูก เจ้าไม่เคยได้ยินคำกลอนที่ว่า ‘กัดไม่ปล่อยภูเขาเขียว รากฝังลึกในหินผา ผ่านการขัดเกลานับพัน ยังแข็งแกร่งไม่หวั่นไหว’ หรือ?”
“ไม้ไผ่เหนียวไม่ยอมแพ้ สง่างามเรียบง่าย เป็นคุณสมบัติของบัณฑิตผู้สูงส่ง การใช้ไม้ไผ่เป็นอาวุธ จะเป็นอาวุธลับได้อย่างไร?”
“นี่คืออาวุธของบัณฑิตต่างหาก”
หม่านกู่เข้าใจแจ่มแจ้ง รู้สึกเหมือนหลุดพ้นจากความสงสัย “เป็นอย่างนี้นี่เอง งั้นข้าร่วมด้วย”
หลันถิงจดจ่อกับการศึกษาค่ายกล ไม้ไผ่เสียบหลายอันลอยอยู่ในอากาศ แล้วได้ยินเสียงฉึก ไม้ไผ่เสียบพุ่งตรงปักเข้าที่ผนัง ส่วนท้ายยังสั่นส่งเสียงหึ่งๆ
ถ้าเป้าหมายเป็นคน คงตายไปแล้ว
“พลังแรงไปหน่อยนะ” หลันถิงเกาหัวอย่างกลุ้มใจ นางพยายามปรับให้พลังน้อยที่สุดแล้ว
“ไม่ทำค่ายกลร้อยเนื้ออัตโนมัติแล้ว เพิ่มพลังให้สุดไปเลยดีกว่า”
สองผีปอบมองฉากอลหม่านตรงหน้า ตัวสั่นงันงก
