้ย! ปีศาจ กินยันต์ข้าซะ!”
ตัวเมิ่งจิ่งโจวหายไป เสื้อผ้ายังอยู่
เขาไม่ยอมแพ้ คว้ายันต์พรางกายมาตีใส่ลู่หยาง “นักพรต อย่าคิดว่ามีแต่เจ้าที่วาดยันต์เป็น!”
หน้าผากลู่หยางก็โดนแปะยันต์พรางกาย ทั้งตัวและเสื้อผ้าหายไปหมด
สองคนใช้ยันต์พรางกายโจมตีกัน สู้กันไปมา ไร้พลังทำลายล้าง
หม่านกู่อยู่ระหว่างทั้งสองคน ตั้งใจวาดยันต์ ไม่สนใจการรบกวนของทั้งสอง
“วาดเสร็จแล้ว” หม่านกู่หยิบยันต์พรางกายที่สำเร็จขึ้นมาอย่างพอใจ หลังฝึกฝนไม่หยุด อัตราความสำเร็จในการวาดของเขาเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว
เมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่สำเร็จการฝึก
ลู่หยางถือยันต์พรางกายที่หลันถิงวาดสำเร็จการฝึก
“อ้อใช่ หลันถิง เจ้ารู้ไหมว่าค่ายกลพลิกอายุขัยวางอย่างไร?” ลู่หยางถาม เขากำลังคิดว่าคนที่อยู่เบื้องหลังกำลังใช้ยันต์พลิกอายุขัยวางค่ายกลพลิกอายุขัยจริงหรือไม่ แค่ยังไม่เสร็จ
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง พอหายันต์พลิกอายุขัยสิบกว่าแผ่นได้ ดูจากตำแหน่งของยันต์พลิกอายุขัย ก็คำนวณตำแหน่งยันต์อื่นๆ ได้ง่าย
หลันถิงพยักหน้า ใช้พลังวิเศษเป็นเส้น วาดค่ายกลละเอียดยิบในอากาศ มีจุดเชื่อมต่อเป็นพันจุด “ค่ายกลพลิกอายุขัยมีขนาดใหญ่ จุดเชื่อมต่อมาก ถ้าคนเบื้องหลังมีแค่สองสามคน พิจารณาว่าต้องแปะยันต์ในที่ลับ พวกเขาวางให้เสร็จในเวลาสั้นๆ ไม่ได้”
“เข้าใจแล้ว งั้นรบกวนเจ้าดูร้าน พวกเราสามคนออกไปดูหน่อยว่าจะช่วยอะไรได้บ้าง” ลู่หยางพูด
“หา? ข้าน้อยดูร้าน?” หลันถ
