ามเห็นของข้า และตั้งชื่อแรงนี้ว่าแรงโน้มถ่วง…”
“แต่ลู่หยางคิดว่าแรงที่มองไม่เห็นนี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ ส่วนข้าคิดว่ามีคนวางค่ายกลขนาดใหญ่ดึงดูดพวกเราไว้”
“อ้อใช่ เจ้าไม่รู้จักค่ายกลสินะ ข้าจะเล่าให้ฟัง ค่ายกลน่าสนใจมาก หนังสือ ‘ความจริงแท้แห่งค่ายกล’ อธิบายค่ายกลได้เข้าใจง่าย ชัดเจน…”
เวิ่นเซียงอวี้มาด้วยใจที่อยากขอบคุณลู่หยาง กลับไปด้วยสมองที่เต็มไปด้วยทฤษฎีค่ายกล
ส่งเวิ่นเซียงอวี้กลับไปแล้ว หลันถิงสังเกตเห็นผีปอบที่กำลังร้อยเนื้อย่างอยู่มุมห้อง ในสมองก็ผุดความคิดขึ้นมา
ลู่หยางมีความคิดนอกกรอบ จะสอนเขาให้ดี ต้องเรียนรู้วิธีคิดของเขาหรือไม่
เช่น นางอาจใช้ค่ายกลลอย ค่ายกลรวมไฟ และค่ายกลอื่นๆ เป็นพื้นฐาน ออกแบบค่ายกลย่างอัตโนมัติ?
เอ๊ะ ดูเหมือนจะเป็นความคิดที่ดีทีเดียว
