้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับยันต์ หยิบเครื่องเขียนมาลองวาดยันต์พรางกาย พวกเขายังทำแบบใช้น้ำวาดไม่ได้
เมิ่งจิ่งโจวฝึกคัดอักษรมานาน เขียนหนังสือสวย มือขวาที่จับพู่กันและข้อมือนิ่งมาก
เขาปล่อยพลังวิเศษที่ปลายพู่กัน ไม่นานก็วาดยันต์พรางกายเสร็จ คล้ายกับของหลันถิงแปดส่วน
หลังวาดหลายครั้ง ก็แทบไม่ต่างจากของหลันถิง
เมิ่งจิ่งโจวยิ้มแปะยันต์บนตัว ก็หายตัวไปจริงๆ
หม่านกู่มีพรสวรรค์ด้านนี้น้อยกว่า ควบคุมพลังวิเศษไม่ละเอียดพอ ลองหลายสิบครั้งถึงสำเร็จครั้งหนึ่ง แต่ยิ่งลองมาก อัตราความสำเร็จก็ยิ่งสูงขึ้น
หลันถิงชื่นชมในใจ สมแล้วที่เป็นศิษย์สำนักเวิ่นเต๋า เกิดมามีพรสวรรค์ด้านยันต์
แล้วลู่หยางล่ะ?
หลันถิงมองไปที่ลู่หยาง
ลู่หยางก็วาดยันต์พรางกายเสร็จอย่างรวดเร็ว และสำเร็จในครั้งแรก พรสวรรค์น่ากลัวมาก
ลู่หยางแปะยันต์บนตัว ทั้งคนก็หายไป
แต่แค่คนหาย เสื้อผ้ายังอยู่
เหมือนผีหลอก
“อะไรกันเนี่ย!” เกิดเรื่องประหลาด เสื้อผ้าพูดได้
ลู่หยางคิดว่าในเมื่อตอนนี้พรางกายอยู่ ก็ถอดเสื้อผ้าซะเลย
แล้วเขาก็พบอย่างสิ้นหวังว่ายังเห็นกระดาษยันต์พรางกาย
นี่มันพรางกายบ้าอะไร!
เขาแทบจะดึงยันต์พรางกายออก
โชคดีที่สติยังทำงาน ไม่ปล่อยให้เขาทำแบบนั้น
