จ้าด้วย”
ได้ยินว่าเป็นคำสั่งจากหัวหน้าสาขาชู ฉื่อสวี่หลงสงบลงบ้าง คิดว่าหัวหน้าสาขายังให้ความสำคัญกับตน ถึงส่งคนมาบอก “ท่านผู้เฒ่าพูดว่าอย่างไร?”
“ท่านบอกว่าเจ้าควรสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับข้า”
ฉื่อสวี่หลงโกรธจัด หัวหน้าสาขาให้ความสำคัญกับไอ้หนูนี่จริงๆ “ข้าตายก็ไม่มีวันสร้างความสัมพันธ์ดีกับเจ้า!”
ลู่หยางเห็นฉื่อสวี่หลงไม่ฟังคำสั่งหัวหน้า ถอนหายใจ วางอาหารไว้แล้วก็ไป
พวกนักโทษได้กลิ่นหอมของอาหาร น้ำลายไหล ในคุกไม่มีทางได้กินของอร่อยขนาดนี้
กับคนอื่นๆ ลู่หยางมีท่าทีดีมาก ให้กำลังใจพวกเขาให้ปรับปรุงตัวในคุก พยายามออกมาแล้วเริ่มต้นใหม่ ทำประโยชน์ให้ดินแดนกลาง คำพูดแฝงความห่วงใย
คนที่ไม่รู้คงคิดว่าพวกเขาต้องติดคุกสิบปีแปดปี
หลังออกจากคุก ลู่หยางรายงานสถานการณ์ต่อหัวหน้าสาขาชูตามจริง “ข้านำอาหารไปเยี่ยมฉื่อสวี่หลงในคุก บอกว่าระหว่างพวกเรามีความเข้าใจผิดกันบ้าง พวกเราล้วนเป็นพี่น้องร่วมทาง ต่อไปต้องติดต่อกันอีกมาก สร้างความสัมพันธ์ที่ดีจะสะดวกต่อการทำงานในอนาคต ข้าเน้นว่านี่เป็นความตั้งใจของท่านหัวหน้าสาขา ยังบอกว่าแค่เขาทำตัวดี ก็มีโอกาสเป็นผู้ดูแลเหมือนข้า”
“ใครจะคิดว่าฉื่อสวี่หลงโกรธมาก ด่าออกมา บอกว่าการที่ข้าเป็นผู้ดูแลคือใครบางคนตาบอด เขาถึงตายก็ไม่มีวันสร้างความสัมพันธ์ดีกับข้า คำพูดจำไม่ได้แล้ว แต่ความหมายประมาณนี้”
แววตาของหัวหน้าสาขาชูเย็นชาลงทันที “เขาบอกว่าใครตาบอด?!”
ลู่หยา
