งรีบโค้งตัว เงยหน้ามองหัวหน้าสาขาชูอย่างระมัดระวัง ตอบอย่างหวาดหวั่น “ผู้นั้นมีตำแหน่งสูงส่ง นี่เป็นการไม่เคารพอย่างร้ายแรง ข้าไม่กล้าพูด”
หัวหน้าสาขาชูมีคำตอบในใจแล้ว “พอแล้ว ข้ารู้แล้ว เจ้ากลับไปเถอะ”
ลู่หยางถอนหายใจ คิดในใจว่าฉื่อสวี่หลงนี่ปากไม่มีหูรูด กล้าพูดทุกอย่าง “ขอหัวหน้าสาขาอย่าบอกว่าคำพวกนี้ข้าเป็นคนพูด บางทีข้าอาจจำผิดก็ได้”
หัวหน้าสาขาชูโบกมืออย่างรำคาญ เรื่องแบบนี้เขารู้แน่นอน
หลังลู่หยางไป หัวหน้าสาขาชูเคาะเก้าอี้หยก แค่นเสียงเย็น “ดีนักฉื่อสวี่หลง กล้าบอกว่าข้าตาบอด!”
กลางวันเหมือนปกติ เมิ่งจิ่งโจวไปเดินเที่ยว หม่านกู่ฝึกร่างกายในลานหลัง ผีปอบเสียบเนื้อในโถง ลู่หยางซักผ้า
เสื้อผ้าของลู่หยางเป็นของธรรมดา ไม่สามารถปราศจากฝุ่นได้
“น่าโมโห ทำไมข้าถึงเรียนคาถาซักผ้าไม่ได้” ลู่หยางบ่น ขยี้เสื้อผ้าแรงๆ ในสามคนมีแค่เขาที่ต้องซักผ้า “พอมีเงินต้องซื้อเสื้อผ้าที่ไม่ต้องซักสักตัว”
เมื่อไม่นานมานี้เขาขอเรียนคาถาซักผ้าจากเมิ่งจิ่งโจว เมิ่งจิ่งโจวเองก็ไม่รู้คาถาซักผ้า แต่เขามีหนังสือ ‘วิชาเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวัน’ เป็นหนังสือที่น้องสาวแอบใส่ให้ตอนเขาจากมา
ในหนังสือบันทึกวิชาที่เรียกว่าคาถาซักผ้า
คาถาซักผ้า ตามชื่อ คือคาถาที่ทำให้เสื้อผ้าสะอาด เรียนง่าย
สามคนล้อมวงกันเรียน เมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่เรียนได้ก่อน พร้อมกับพลังวิเศษสดชื่นที่ลงมาจากฟ้า เสื้อผ้าที่สกปรกก็กลายเป็นขาวสะอ
