าดในพริบตา เหมือนเสื้อผ้าใหม่
เมิ่งจิ่งโจวและหม่านกู่ดีใจมาก ทำงานในร้านย่าง เสื้อผ้าเปื้อนง่าย ยุ่งยากมาก
ด้วยฐานะของเมิ่งจิ่งโจว แน่นอนว่าเขามีเสื้อผ้าที่ผ่านการหลอม เป็นวัตถุวิเศษ ไม่ต้องซัก รักษาความสะอาดได้เอง แต่เสื้อผ้าชิ้นนี้คุณภาพสูงเกินไป มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขามีภูมิหลังไม่ธรรมดา ไม่เหมาะที่จะใช้แฝงตัวในลัทธิมาร
พรสวรรค์ด้านวิชาของลู่หยางสูงเป็นที่ประจักษ์ เขาก็เรียนได้เช่นกัน แต่ผลลัพธ์ออกมาน่าประหลาดใจ
หลังเขาใช้คาถาซักผ้า พร้อมกับพื้นที่บิดเบี้ยวครู่หนึ่ง เสื้อผ้าใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า
ตอนนั้นลู่หยางเงียบไปนาน อยากด่าแต่ไม่รู้จะเริ่มด่าจากตรงไหน
พูดถึงลำดับ นี่เป็นวิชาเกี่ยวกับพื้นที่วิชาแรกที่ลู่หยางเรียนได้ มีความหมายสำคัญ
พูดถึงนวัตกรรม นี่เป็นการพัฒนาคาถาซักผ้า เท่ากับสร้างวิชาพื้นที่ใหม่ขึ้นมา
พูดถึงตรรกะ นี่ไม่มีตรรกะ
ลู่หยางเห็นป้ายที่คอเสื้อเขียนว่า “ถึง…” ก็รู้ว่าเสื้อนี่น่าจะเป็นเสื้อที่ร้านตัดเพิ่งทำเสร็จ คนสั่งตัดยังไม่มารับ กลับถูกเขาใช้วิชาพื้นที่เรียกมา
“ทำไมคาถาซักผ้าที่ข้าใช้ถึงเรียกเสื้อผ้าใหม่ออกมา! ถ้าข้าใช้คาถาอาบน้ำจะเกิดอะไรขึ้น!” ลู่หยางโวยวาย รู้สึกว่านี่เป็นเพราะสวรรค์เห็นว่าตนมีพรสวรรค์เหลือล้น จึงจงใจจำกัดพรสวรรค์ด้านวิชาของตน
เสื้อผ้าแบบนี้แน่นอนว่าใส่ไม่ได้ นี่เป็นเสื้อผ้าของคนอื่น แต่ลู่หยางก็ไม่รู้ว่าเจ้าของเสื้อคือใคร อยากคื
