นก็คืนไม่ได้
เมิ่งจิ่งโจวยังมีน้ำใจเสนอว่าเขาจะใช้คาถาซักผ้าที่แท้จริง ช่วยลู่หยางซักผ้า หลังจากลองแล้วก็ล้มเหลว
คาถาซักผ้าซักได้แต่เสื้อผ้าที่ตัวเองใส่ ลู่หยางจะไม่มีทางถอดเสื้อให้เมิ่งจิ่งโจวใส่ แล้วให้เมิ่งจิ่งโจวซักเสร็จค่อยถอดคืนให้ตนหรอก
ไม่มีทางเลือก ซักผ้าเองอย่างว่าง่ายดีกว่า
หลังซักผ้าเสร็จ ลู่หยางจะตากผ้าที่นอกหน้าต่าง พลาดไปหน่อย ราวตากผ้าลื่นหลุด ดูท่าจะตกใส่หัวคนเดินถนน
“ระวัง!”
ใครจะคิดว่าคนเดินถนนมีวรยุทธ์สูง เพียงเอียงตัวก็หลบราวตากผ้าได้
ลู่หยางรีบลงไปข้างล่าง พบว่าคนเดินถนนเป็นคนคุ้นหน้าใหม่ ศิษย์สำนักเยว่กุยเซียนกงที่ช่วยตนล่าเสือที่เขาซงซาน หลันถิง
ผ่านไปกว่าเดือนแล้ว ทำไมนางยังอยู่ที่นี่? ลู่หยางสงสัย
หลันถิงก้มหน้า มองราวตากผ้าที่ตกอยู่บนพื้นเงียบๆ คิ้วขมวดน้อยๆ เหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง
ลู่หยางถามอย่างสงสัย “เจ้าคิดอะไรอยู่?”
หลันถิงหลุดปากออกมา “ข้าคิดว่าทำไมราวตากผ้าไม่ตกขึ้นฟ้า แต่กลับตกลงพื้น อาจเป็นไปได้หรือไม่ว่ามีแรงที่มองไม่เห็นดึงสรรพสิ่งในโลก?”
ลู่หยาง: “…”
