ีได้แล้ว เขาอมก้อนหินไว้ในปาก พ่นออกมาด้วยเสียง “พรืด” ก้อนหินก็พุ่งออกมาเหมือนกระสุน พลังน่าตกใจ เมื่อโดนตัวคน พลังย่อมเป็นที่รู้กัน
เฉินจิ้นอี้เป็นมือสังหาร ชำนาญการใช้สิ่งของต่างๆ เป็นอาวุธลับ
“พวกเราเป็นพี่น้องร่วมทุกข์ ยามนี้ยิ่งต้องร่วมแรงร่วมใจ บุกฝ่าไปด้วยกัน!” เฉินจิ้นอี้พูดอย่างมีน้ำใจ “เจ้าเรียนวิชานี้ของข้าได้แล้ว ในคุกก็จะไร้เทียมทาน พวกเราร่วมกันเป็นเจ้าพ่อคุก!”
ฉื่อสวี่หลงฮึกเหิม ตื่นแต่เช้ามืด พยายามฝึกใช้ปากพ่นก้อนหินเป็นอาวุธลับ
น่าเสียดายที่ฉื่อสวี่หลงไม่มีพรสวรรค์ มีแต่พละกำลังล้วนๆ ยังเรียนไม่ได้
“เจ้าต้องทำแบบนี้ เก็บลมไว้ในปาก แล้วพ่นออกมาด้วยเสียง ‘พรืด’ ต้องเร็ว!” เฉินจิ้นอี้กำลังสาธิต พยายามสอนฉื่อสวี่หลง
“ข้ารู้ ก็แค่พ่น ‘พรืด’ ใช่ไหม” ฉื่อสวี่หลงเริ่มหงุดหงิด
“ผิดๆ เจ้าจู๋ปากเล็กเกินไป ต้องแบบนี้”
“แบบนี้เหรอ?”
ลู่หยางยืนอยู่นอกคุก มองฉื่อสวี่หลงกับเฉินจิ้นอี้ที่กำลังจู๋ปากใส่กัน กำลังคิดว่าจะเตือนพวกเขาดีหรือไม่ ภาพแบบนี้ง่ายที่จะทำให้คนเข้าใจผิด
บันทึกภาพด้วยลูกแก้วบันทึกภาพก่อนดีกว่า
