่นอน!”
พลังอันเหนือสามัญเช่นนี้ ผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติไม่มีทางทำได้!
“ผู้ดำรงอยู่ผู้นั้นหลอมดาวเคราะห์เป็นดินแดนทำไม ใช้วิธีอะไร ล้วนเป็นปริศนาที่ไม่มีคำตอบ”
หัวหน้าสาขาชูพูดต่อ “สิ่งที่แน่นอนคือ วิธีที่ผู้ดำรงอยู่ผู้นั้นใช้หลอมดาวเคราะห์นั้นรุนแรงมาก ไร้ความปรานี จัดการดาวเคราะห์ คนที่อาศัยอยู่บนดาวเคราะห์จะรอดชีวิตได้สักกี่คน? แม้แต่ผู้บำเพ็ญทั่วไปก็ยากจะรอดชีวิต”
“คนที่รอดมาได้ ไม่ใช่เพราะวรยุทธ์สูง แต่เพราะโชคดี!”
“อัจฉริยะและผู้ทรงพลังที่ลุกขึ้นมาขัดขวางในตอนนั้น ล้วนถูกผู้ดำรงอยู่ผู้นั้นซัดจนกลายเป็นละอองเลือด เวียนว่ายในวัฏสงสาร”
“โชคดีที่ตอนนั้นเซียนอมตะลงมือ รักษามนุษย์ส่วนใหญ่ไว้ได้ จึงไม่ถึงกับทำให้มนุษย์สูญพันธุ์”
“ยุคทองที่รุ่งเรืองถึงขีดสุดแตกสลายพังทลาย ในช่วงเวลาอันยาวนานไม่เห็นอัจฉริยะสักคน”
“ไม่อาจรู้ว่าผู้ดำรงอยู่ผู้นั้นอยู่ที่ใด แต่เขาไม่ตายแน่นอน เมื่อยุคทองมาถึง ไม่แน่ว่าผู้ดำรงอยู่ผู้นั้นอาจปรากฏตัว หากตอนนั้นเขาสังหารครั้งใหญ่ ใครจะหยุดยั้งได้?”
“มีเพียงเซียนอมตะ!”
“ดังนั้นไม่ว่าเพื่อส่วนรวมหรือส่วนตัว พวกเราล้วนต้องฟื้นคืนชีพเซียนอมตะ!”
“การฟื้นคืนชีพเซียนอมตะมีคนตายแค่ส่วนน้อย หากไม่ฟื้นคืนชีพเซียนอมตะ ไม่แน่ว่ามนุษย์ทั้งหมดอาจพินาศในพริบตา!”
“น่าโมโหที่พวกฝ่ายธรรมะคิดว่าตนครองความชอบธรรม แต่ไม่รู้ว่าลัทธิอมตะของพวกเราก็สละชีพเพื่อมนุษยชาติเช่นกัน!”
หัวหน
