ินอะไรดี?”
เฉินจิ้นอี้ส่งเมนูให้หัวหน้าสาขา “เชิญหัวหน้าสาขาสั่ง”
หัวหน้าสาขาโบกมือ “พวกเจ้าสั่งตามใจเถอะ”
“ท่านเลี้ยง แน่นอนต้องให้ท่านสั่ง”
“ไม่ต้อง พวกเจ้าตามสบาย”
คนที่โต๊ะผลักกันไปผลักกันมาหนึ่งรอบ สุดท้ายก็กลับมาอยู่ในมือหม่านกู่ หม่านกู่เบ้ปาก รู้สึกว่าพวกนี้มีเรื่องมาก แค่สั่งของย่างก็ยืดยาดนัก
หม่านกู่ไม่มีนิสัยผลักไสความรับผิดชอบ สั่งเสร็จก็ถือเมนูไปหลังร้าน ให้ผีปอบสองตนเริ่มย่าง
ไม่นานหม่านกู่ก็ยกจานของย่างที่ทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติครบครันมาเสิร์ฟ แค่ได้กลิ่น ทุกคนก็รู้ว่ารสชาติต้องดีแน่
“มาๆๆ ของย่างมาแล้ว รินเหล้า!” หัวหน้าสาขาหัวเราะ ให้สัญญาณทุกคนรินเหล้า
เมิ่งจิ่งโจวยิ้ม “เหล้าไม่ต้องหรอก ข้าชอบดื่มชา ไม่ชอบดื่มเหล้า”
หัวหน้าสาขาหัวเราะ “น้องเมิ่งเอ๋ย ท่องยุทธภพไม่ดื่มเหล้าได้อย่างไร ต่อไปยังมีโอกาสดื่มอีกมาก ลองดื่มสามถ้วยให้คุ้นเคยก่อน”
เมิ่งจิ่งโจวยังคงปฏิเสธ
หัวหน้าสาขาเสียหน้า ขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉื่อสวี่หลงฉวยโอกาสตวาด “เจ้าเป็นอะไร หัวหน้าสาขาให้เจ้าดื่มเหล้าแล้วไม่ดื่ม นี่ไม่ให้หน้าหัวหน้าสาขาใช่หรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวเบ้ปาก “แค่ดื่มเหล้า ทำไมต้องเกี่ยวกับการให้หน้าด้วย งั้นหัวหน้าสาขาบังคับให้ข้าดื่มเหล้า ก็ไม่ให้หน้าข้าสิ?”
ฉื่อสวี่หลงจะพูดว่าเจ้าเป็นใคร ต่อหน้าหัวหน้าสาขามีหน้าอะไร แต่ยังไม่ทันพูดออกมาก็ถูกหัวหน้าสาขาห้ามไว้
หัวหน้าสาขารู้ว่าเมิ่งจิ่งโจ
