วมีอนาคตไกล ไม่อยากขัดแย้งกับเขา
การประเมินที่ประมุขมีต่อลู่หยางสามคน มีเพียงหัวหน้าสาขาที่รู้ แม้แต่ลู่หยางพวกเขาเองก็ยังไม่รู้
“งานเลี้ยงต้อนรับคนใหม่ไม่มีพิธีรีตองมากนัก ข้าขอแนะนำตัวก่อน แซ่ชู พวกเจ้าเรียกข้าว่าหัวหน้าสาขาชูได้”
หัวหน้าสาขาแนะนำตัวจบ ก็ถึงคิวชายร่างผอมสูงที่เคยไปหอนางโลมกับชิ่นหยวนหาว “ข้าชื่อหวางเหอ คนคุ้นเคยชอบเรียกข้าว่าปากใหญ่หวาง”
“ไป๋จื่อฟาง”
“เผิงซั่ว”
ผู้ดูแลสิบเอ็ดคนแนะนำตัวตามลำดับ พูดถึงการแนะนำตัว แท้จริงก็แค่บอกชื่อ วรยุทธ์ งานอดิเรก ความถนัด ไม่พูดเลย ไม่เปิดเผยข้อมูลอื่นๆ
ในหมู่ลัทธิมารมีความไว้ใจน้อย สามารถซ่อนตัวตนได้ก็พยายามซ่อนให้มากที่สุด
ราวกับไม่เคยมีความขัดแย้งเกิดขึ้น ทุกคนกินกันอย่างมีความสุข
“ของย่างรสชาติดีจริงๆ” ฉื่อสวี่หลงกินไปหลายไม้ รู้สึกประหลาดใจ นี่เป็นของย่างที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกิน
เขาเกิดความโลภ ถามหัวหน้าสาขาเบาๆ “จะบังคับให้เจ้าของร้านมอบสูตรมาหรือไม่ ของย่างแบบนี้แม้จะขายเป็นหินวิเศษต่อชิ้นก็ยังมีตลาด จะได้กำไรมหาศาล!”
หัวหน้าสาขาก็ใจอ่อน ฆ่าคนปล้นทรัพย์ กรรโชกทรัพย์ เขาทำมาไม่น้อย ไม่ขาดแค่ครั้งนี้
ลู่หยางถามจากข้างๆ “แล้วถ้าเจ้าของร้านไม่ยอมมอบสูตรล่ะ?”
ฉื่อสวี่หลงวาบความเย็น ยิ้มอำมหิตพลางพูด “ก็ดูว่าเขาจะเอาชีวิตหรือเอาสูตรแล้วกัน!”
เขาตบโต๊ะ หาเรื่องได้แล้ว ตวาดว่า “เจ้าของร้านอยู่ไหน! ออกมา! ของย่างเสิร์ฟครบแล้วก็
