“ยากหน่อยนะ” ลู่หยางคลายยิ้ม สังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ
สมาชิกคนอื่นๆ ของสาขาเหยียนเจียงต่างแยกย้ายกันไปก่อความวุ่นวายอย่างรีบร้อน เหลือเพียงพวกเขาสามคน
หากไม่มีข้อจำกัด พวกเขาสามคนปล่อยมือทำเรื่องวุ่นวาย ก็สามารถพลิกเมืองเซียนทั้งเมืองได้
น่าเสียดายที่ธาตุแท้ของพวกเขาไม่อนุญาต เพราะพวกเขาเป็นสายลับที่แฝงตัวมาในลัทธิมาร มีผู้บำเพ็ญฝ่ายมารตัวจริงอยู่มากมาย
“น่าแปลกที่ไม่เคยได้ยินว่ามีใครแฝงตัวเข้าลัทธิอมตะได้สำเร็จ ที่แท้ก็มีการทดสอบเช่นนี้นี่เอง” เมิ่งจิ่งโจวก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องยากลำบาก
“พวกเจ้าอยากทำเรื่องเลวร้ายที่สุดคืออะไร?” ลู่หยางถาม
เมิ่งจิ่งโจวคิดอยู่นาน จึงตอบอย่างไม่แน่ใจ “ไปหอนางโลมนับเป็นเรื่องเลวร้ายหรือไม่?”
ตั้งแต่เด็ก ตระกูลของเขาห้ามไปหอนางโลมและสถานที่เช่นนั้น บรรดาลุงๆ ที่เคยไปล้วนบอกว่าหอนางโลมเป็นสถานที่น่ากลัว เด็กๆ ไปไม่ได้
เมิ่งจิ่งโจวเห็นสภาพลุงๆ กลับมาคุกเข่าบนกระดานซักผ้าอย่างน่าสงสาร จึงเชื่อว่าหอนางโลมเป็นสถานที่น่ากลัวจริงๆ
ตอนนี้เขาเป็นโสด… เอ่อ ไม่ใช่สิ เป็นผู้มีรากฐานหยางบริสุทธิ์ ยิ่งไปไม่ได้ใหญ่
สำหรับเมิ่งจิ่งโจว การไปหอนางโลมถือเป็นการกบฏที่เลวร้ายที่สุดแล้ว
หม่านกู่คิดไม่ออกเลยสักอย่าง
“ช่างเถอะ ยังมีเวลาอีกหนึ่งวัน ไปหอนางโลมผ่อนคลายกันก่อนดีกว่า” ลู่หยางเสนอ เขามีแผนในใจแล้ว แค่กฎแค่นี้จะมาจำกัดเขาได้อย่างไร?
เวลายังเช้าอยู่ ไม่จำเป็นต้องรีบ
