“หืม? พวกเรากลับมาอีกแล้ว?” ลู่หยางลืมตาขึ้น พบว่าตนกลับมาอยู่ในพื้นที่สีขาวลึกลับอีกครั้ง
รอบข้างมีคนคุ้นหน้าหลายคน เมิ่งจิ่งโจว หม่านกู่ ฉื่อสวี่หลง เฉินจิ้นอี้ และคนอื่นๆ
คนจากสาขาเหยียนเจียงที่ผ่านสองด่านแรกได้มีเพียงสิบคน ลู่หยางรู้จักแค่ครึ่งเดียว – ตอนแกล้งเป็นกรรมการก็ยังไม่ทันได้หลอกเอาข้อมูลส่วนตัวจากอีกครึ่งเลย
ความทรงจำเกี่ยวกับการผ่านสองด่านแรกค่อยๆ ไหลกลับเข้าสู่สมอง ด่านแรกมวยตั๊กแตน ด่านสองเข็นรถมันฝรั่ง…
“ดูเหมือนการทดสอบของลัทธิอมตะก็ไม่ได้ยากเท่าไร” ลู่หยางคิดว่าของแค่นี้เป็นการปฏิบัติทั่วไป คนมีสมองทำได้ทั้งนั้น
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” เมิ่งจิ่งโจวเห็นด้วย “ด่านแรกโดนแมงมุมกัดที ด่านสองต่อยไอ้อ้วนทีก็จบ”
ลู่หยางมองเมิ่งจิ่งโจวด้วยความประหลาดใจ “หืม? ทำไมวิธีผ่านด่านของพวกเราถึงไม่เหมือนกัน?”
เมิ่งจิ่งโจวโบกมืออย่างมั่นใจ “ยังต้องถามอีกหรือ แน่นอนว่าของข้าคือคำตอบมาตรฐาน ส่วนเจ้าแค่บังเอิญผ่านไปได้”
ลู่หยางไม่แยแสความมั่นใจของเมิ่งจิ่งโจว “น่าขัน ด่านแรกข้าเข้าใจมวยตั๊กแตนแสดงให้เห็นถึงความแตกฉานด้านการต่อสู้ของข้า แล้วด่านแรกของเจ้าแสดงอะไร โชคดี? การเป็นศิษย์ลัทธิอมตะดูแค่นี้หรือ? ชัดเจนว่าของข้าต่างหากที่เป็นคำตอบมาตรฐาน!”
“ข้าแนะนำให้เจ้ายอมรับความจริง”
หม่านกู่ยืนดูสองคนที่ต่างยึดมั่นความคิดตน ถกเถียงกันอย่างดุเดือดอยู่ข้างๆ เงียบๆ นึกถึงวิธีผ่านด่านของตน
ด่านแรก
