อไม่ผ่าน หลังสัมภาษณ์เสร็จก็หายไปเลย ทำให้คนที่มาทีหลังไม่อาจตัดสินได้ว่าคนที่วิ่งไปมาหลายรอบถือว่าผ่าน หรือคนที่วิ่งไปมาน้อยรอบถือว่าผ่าน
“คนต่อไป เมิ่งจิ่งโจว!” กรรมการอ้วนตะโกนจากด้านใน
“มาแล้ว” เมิ่งจิ่งโจวเดินเข้าไปอย่างร่าเริง
กรรมการอ้วนยิ้มตาหยีเช่นเคย ถาม “เมิ่งจิ่งโจว เจ้าไปดูที่ตลาดซิว่ามีร้านขายมันฝรั่งหรือไม่?”
เมิ่งจิ่งโจวไม่ขยับ
กรรมการอ้วนคิดว่าตนพูดไม่ชัด จึงพูดทีละคำอีกรอบ
คราวนี้เมิ่งจิ่งโจวพูด “ทำไม?”
“ทำไมอะไร?” กรรมการอ้วนตามความคิดเมิ่งจิ่งโจวไม่ทัน
“ข้าหมายถึง ทำไมข้าต้องไปดูที่ตลาดว่ามีร้านขายมันฝรั่งหรือไม่ ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเรากำลังทำอะไรกันอยู่?”
“ก็สัมภาษณ์งานไง” กรรมการอ้วนตอบอย่างเป็นเรื่องธรรมดา
“ใช่ไหมล่ะ ท่านก็บอกเองว่านี่คือการสัมภาษณ์ ไม่ใช่การใช้คนวิ่งทำธุระ อีกอย่าง ท่านถามคำถามนี้กับสี่คนก่อนหน้าแล้วใช่หรือไม่?”
“ท่านถามคำถามเดียวกันสี่ครั้งยังไม่พอ ยังจะถามครั้งที่ห้าอีก?”
กรรมการอ้วนอธิบายอย่างใจเย็น “นี่เป็นคำถามทดสอบ”
เมิ่งจิ่งโจวรับคำ ว่าง่ายไปตลาดหนึ่งรอบ “มีร้านขายมันฝรั่ง”
“มีมันฝรั่งกี่ชั่ง?”
เมิ่งจิ่งโจวไม่รู้คำตอบ ลุกขึ้นเตรียมออกไป กรรมการอ้วนยิ้มเย็น คิดในใจ ไอ้หนูเจ้าพูดมากนัก ขอแค่เจ้ากลับมาอีกรอบ ข้าจะประกาศว่าเจ้าล้มเหลว
ไม่คาดคิดว่าเมิ่งจิ่งโจวเปิดประตูห้อง ที่หน้าประตูกลับมีท่านลุงยืนอยู่ เมิ่งจิ่งโจวถามท่านลุงที่หน้าประตู
