“รถของท่านมีมันฝรั่งกี่ชั่ง?”
ท่านลุงตอบ “แปดสิบชั่ง”
เมิ่งจิ่งโจวหันกลับมา “เขาบอกว่ามีมันฝรั่งแปดสิบชั่ง ท่านคงอยากถามต่อว่ามันฝรั่งราคาเท่าไรต่อชั่งใช่หรือไม่?”
กรรมการอ้วนอ้าปาก แต่พูด “มันฝรั่งราคาเท่าไรต่อชั่ง” ไม่ออก ถึงถามออกไปท่านลุงที่หน้าประตูก็ตอบได้ทันที
ถามอะไรอีกก็ไม่มีประโยชน์!
“เจ้าเรียกคนขายมันฝรั่งมาทำไม?!” กรรมการอ้วนโกรธ แล้วจะทดสอบคนที่เหลือยังไง?
เมิ่งจิ่งโจวยกมือ “ข้าถามเขาว่ามีหลายคนวิ่งไปถามเรื่องมันฝรั่งหรือไม่ ท่านลุงก็บ่นว่ามีหลายคนวิ่งมาดูมันฝรั่งของเขาแวบเดียวแล้วก็วิ่งกลับไป วิ่งมาถามว่ามีทั้งหมดกี่ชั่งแล้วก็วิ่งกลับไป ยังวิ่งมาถามว่าราคาเท่าไรต่อชั่ง แค่ถามไม่ซื้อ”
“ข้าถามว่าท่านอยากเจอตัวการที่แค่ถามไม่ซื้อหรือไม่ เขาบอกว่าอยาก ข้าก็เลยพาเขามา”
กรรมการอ้วน “…”
แล้วจะทำยังไงต่อ ไม่มีใครบอกว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้
กรรมการอ้วนนึกถึงการที่เมิ่งจิ่งโจวไม่เคารพตน จึงแข็งใจ ตะโกน “เจ้าไม่รู้จักคาดเดาความต้องการของผู้บังคับบัญชา ถูกคัดออก…”
กรรมการอ้วนยังพูดไม่ทันจบ เมิ่งจิ่งโจวก็เตะเขาที “ความต้องการบ้าบออะไร ให้หน้าไอ้อ้วนเจ้าเกินไปแล้ว!”
พูดจบเมิ่งจิ่งโจวก็วิ่งออกไป
กรรมการอ้วนตบโต๊ะแตก “หยุดนะเจ้า!”
กรรมการอยากให้เมิ่งจิ่งโจวอยู่ด้วยความจริงใจ เมิ่งจิ่งโจวผ่านด่าน
…
รองประมุขนวดขมับอย่างทรมาน นี่มันวิธีผ่านด่านแปลกประหลาดอะไรกัน?
เขากำหนดให้กรรมการต้อง
