แม้จะมีประสบการณ์การรบก็จริง แต่ไม่สามารถนำมาใช้ในทางปฏิบัติได้ดี มักตกหลุมพรางของแม่ทัพแคว้นเหลียงเสมอ
“ฮึก… ฮึก… ฮึก…” หม่านกู่หนีมาหลบอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งอย่างทุลักทุเล ครั้งนี้พ่ายยับเยิน ทิ้งเกราะทิ้งหมวก นับเป็นความอัปยศอดสูแห่งชีวิต
ด้านนอกลมพัดฝนตก สะท้อนให้เห็นจิตใจที่หม่นหมองยิ่งขึ้น
หม่านกู่นึกถึงความเชื่อใจที่ทหารมีต่อตน นึกถึงความกระทบกระเทือนจิตใจที่เกิดจากความพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก้มมองกระบี่ที่มีรอยบิ่นในมือ อยากจะฆ่าตัวตายเสียให้รู้แล้วรู้รอด!
ตายเสียให้จบๆ ไป ไม่ว่าจะเป็นความพ่ายแพ้หรือแคว้นจิ้น จะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีกต่อไป!
ทันใดนั้น แมงมุมตัวหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา
แมงมุมมีรูปร่างประหลาด เป็นชนิดที่หม่านกู่ไม่เคยเห็นมาก่อน
แมงมุมกำลังชักใย ลมฝนจากด้านนอกพัดเข้ามา ทำให้ใยขาดหลายครั้ง
ทุกครั้งที่ใยขาด แมงมุมก็จะเริ่มชักใยใหม่ ไม่ย่อท้อแม้แต่น้อย
ดูแมงมุมพ่ายแพ้ครั้งแล้วครั้งเล่า พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า หม่านกู่รู้สึกว่าแมงมุมช่างเหมือนตัวเขาเหลือเกิน!
“เจ้าต้องทำสำเร็จแน่!” หม่านกู่จ้องมองแมงมุม ในดวงตาค่อยๆ เกิดประกายแห่งความหวัง
แมงมุมยังอุตส่าห์พยายามถึงเพียงนี้ เขาในฐานะมนุษย์ จะมีความมุ่งมั่นสู้แมงมุมไม่ได้หรือ?
ในที่สุด หลังจากล้มเหลวนับครั้งไม่ถ้วน แมงมุมก็ชักใยสำเร็จ
หม่านกู่ลุกพรวดขึ้นยืน จุดประกายแห่งการต่อสู้ แมงมุมยังทำสำเร็จได้ เขาก็ต้อ
