” ผู้ฝึกฝนกระบี่ที่แบกกระบี่สูงเท่าคนมุมปากยกยิ้มเย็นชา ไม่เห็นเฉินจิ้นอี้มือสังหารอยู่ในสายตา
เฉินจิ้นอี้กำลังจะโต้ตอบ เห็นใบหน้าจริงของผู้ฝึกฝนกระบี่ ก็กลั้นคำพูดไว้ เค้นออกมาจากซอกฟันแค่สองสามคำ “อี้จ้างหง!”
“เรียกปู่ทำไม?” อี้จ้างหงไม่แยแสสายตาฆาตกรของเฉินจิ้นอี้ ยังถ่มน้ำลายอีก
มีผู้บำเพ็ญฝ่ายมารที่อิสระตาโต นี่ล้วนเป็นบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงในวงการ “นั่นอี้จ้างหงที่ว่าภายในหนึ่งจ้างต้องเห็นเลือดนี่นา! ว่ากันว่าเขาไม่มีใครเอาชนะได้ในการต่อสู้ระยะประชิด แม้แต่ผู้แข็งแกร่งที่เกือบถึงขั้นแก่นทองคำก็ไม่อยากปะทะกับเขาง่ายๆ!”
นอกจากสามคนนี้ ยังมีคนชั่วที่มีหน้ามีตามาอีกมาก พวกเขามีชื่อติดประกาศจับของทางการ มีค่าหัวสูง แต่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง กลัวจะถูกฆ่ากลับ
เมื่อคนชั่วพวกนี้มารวมกัน คนอื่นๆ รู้ว่าวรยุทธ์ตนไม่พอ จึงยืนห่างๆ แม้แต่กล้าพูดเสียงดังก็ไม่มี
ทันใดนั้น การปรากฏตัวของสามคนดึงดูดความสนใจของทุกคน คนหนึ่งแบกกระบี่เดินอยู่ตรงกลาง ด้านซ้ายเป็นผู้บำเพ็ญแบบขงจื๊อ ถือตำราคำสอนของปราชญ์ ด้านขวาเป็นคนที่มีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า ดูเหมือนคนบ้า
สามคนเงียบ มองตรงไปข้างหน้า ไม่สนใจสิ่งอื่น ไม่เห็นผู้บำเพ็ญฝ่ายมารที่อิสระพวกนี้อยู่ในสายตา มีบารมีมากทีเดียว
“นั่นใคร? เจ้ารู้จักหรือไม่?”
“ไม่รู้จักหรอก ดูท่าทางมาจากที่ใหญ่โต”
สามคนเดินตรงผ่านฝูงชน ไปที่ด้านหน้าสุด สุดท้ายก็พึมพำอะไรเกี่ยวกับ “เ
