คืน จุดอ่อนของเจ้าคือเงา!”
ลู่หยางนึกถึงชิ่นหยวนหาวที่ออกมาจากหอนางโลม ได้รับคำสั่งจากหัวหน้าสาขาให้ไปทำภารกิจ คงเป็นการไปฆ่าพวกโจรนั่นเอง
จุดเด่นที่สุดถูกมองทะลุ ชิ่นหยวนหาวไม่สู้อีกต่อไป ร่างกายหายไป เงาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วบนพื้น
แม้เขาสู้พวกนั้นไม่ได้ แต่ก็มั่นใจเต็มที่ว่าจะหนีได้ กระบี่ของเจ้าจะคมกริบแค่ไหน จะฟันเงาให้ตายได้หรือ?
“พวกเจ้าเด็กๆ สามคน ข้าจำพวกเจ้าได้แล้ว รอรับการแก้แค้นอันไม่สิ้นสุดของข้าไปเถอะ ฮ่าๆๆๆ…” ชิ่นหยวนหาวคิดว่าตนได้เปรียบ หัวเราะไม่หยุด
ทันใดนั้น แสงขาวสาดใส่เงา ชิ่นหยวนหาวร้องด้วยความเจ็บปวดราวกับอกจะแตก เหมือนถูกฉีกเนื้อออกจากร่างทั้งเป็น
ค่ายกลรวมแสง เป็นค่ายกลพื้นฐานที่ดูดซับและปล่อยแสง เรียนรู้ง่าย แม้จะเป็นค่ายกลไร้ประโยชน์ แต่ใช้ที่นี่กลับได้ผลดีเยี่ยม
จนใจ ชิ่นหยวนหาวต้องมุดร่างออกจากเงา บังแสง รอยขาดในเงาก็หายไป
บาดแผลฟื้นตัว
“ดูเหมือนเตรียมการมาดี แล้วอย่างไร? พวกเจ้าคิดอย่างไร้เดียงสาหรือว่าแค่ค่ายกลรวมแสงธรรมดาจะทำร้ายข้าได้?”
ชิ่นหยวนหาวเยาะเย้ย “พวกเจ้าไม่รู้หรือว่ายิ่งแสงแรง เงาก็ยิ่งเข้ม?”
ลู่หยางไม่ตื่นตระหนก โยนค่ายกลรวมแสงออกมาอีกมากมาย เยาะเย้ยกลับ “แล้วเจ้าเคยได้ยินเรื่องโคมไร้เงาไหม?”
ชิ่นหยวนหาวลังเลครู่หนึ่ง เขาไม่รู้ว่าโคมไร้เงาคืออะไร แต่เมื่อได้ยินลู่หยางพูดแบบนี้ ก็รู้สึกไม่ดีในใจ
ลู่หยางไม่มีเวลาว่างจะอธิบายหลักการให้ศัตรู
