นพิเศษ”
“ข้าว่าใครเสียอีก ที่แท้ก็ผีปอบลูกน้องพี่เสือ”
เสียงดังมาจากด้านหลังผีปอบ ชิ่นหยวนหาวปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ผีปอบไม่ทันสังเกตว่าชิ่นหยวนหาวมาจากทิศทางไหน ราวกับโผล่มาจากอากาศ
“มาหาข้ามีธุระอะไร?”
“นายข้าบอกว่าคิดมาระยะหนึ่งแล้ว รู้สึกว่าที่ท่านพูดมีเหตุผล พึ่งต้นไม้ใหญ่ย่อมได้ร่มเงา อยากเข้าร่วมสาขาเหยียนเจียง แต่มันยังกังวลอยู่ จึงอยากเชิญท่านไปพูดคุยที่เขาซงซาน”
ชิ่นหยวนหาวมองผีปอบอย่างครุ่นคิด “โอ้ พี่เสือไม่ตอบจดหมายสักที ข้านึกว่ามันไม่มีความคิดจะเข้าร่วมสาขาเหยียนเจียงเสียอีก”
ผีปอบยิ้มประจบ “นายข้าใช้เวลาคิดนานหน่อย”
สีหน้าชิ่นหยวนหาวเปลี่ยนไป บีบคอผีปอบ “กล้ามาเล่นลูกไม้ต่อหน้าข้า บอกมา ใครส่งเจ้ามา นิสัยพี่เสือ จะมาเข้าร่วมสาขาเหยียนเจียงเองได้อย่างไร!”
ผีปอบตกใจมาก รีบบอกว่าไม่มีใครส่งมา
ชิ่นหยวนหาวเพิ่มแรงบีบอีก บีบจนผีปอบจางลง ผีปอบจึงยอมบอกความจริง
“เมื่อสองสามวันก่อน มีผู้บำเพ็ญตาไม่มียางอายสองสามคนเข้าไปในเขาซงซาน บังเอิญพบร่องรอยของนาย นายฆ่าพวกเขา ตอนเก็บกวาดข้าวของพบว่าสำนักของพวกเขาไม่ธรรมดา มีผู้อาวุโสขั้นแก่นทองคำ”
“นายกลัวว่าผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำจะมาหา รู้สึกกลัว มันนึกถึงคำเชิญของท่านชิ่น หลังจากโน้มน้าวนายหญิงแล้ว ตัดสินใจเข้าร่วมสาขาเหยียนเจียง จึงส่งข้าน้อยมาเชิญท่านไป ปรึกษารายละเอียด”
ชิ่นหยวนหาวได้คำตอบที่ต้องการ สะบัดผีปอบทิ้งไปด้านข้าง “อย่างนี
