งลัทธิมาร ข้างในไม่รู้มีผู้แข็งแกร่งกี่คน แค่ซ่อนอยู่ใต้ดินยังไม่พอ
คิดได้ดังนี้ ลู่หยางจึงถอยไปซ่อนที่ไกลออกไปพอมองเห็นทางเข้าที่มั่น ใช้ย่นพื้นที่เป็นนิ้วย่อตัวเล็กลง ใช้วิชาพรางกายของชนเผ่าโบราณที่หม่านกู่มอบให้ซ่อนตัว
ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยาม ชายสวมหน้ากากเดินออกมาจากผนังหิน ชายร่างผอมสูงเดินตามหลัง
ดูท่าทาง ชายสวมหน้ากากมีตำแหน่งสูงกว่าชายร่างผอมสูง
“หืม?” ชายสวมหน้ากากรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ปล่อยจิตวิญญาณกวาดตรวจรอบด้าน แม้แต่ใต้ดินก็ไม่เว้น
“ออกมาเถอะ ข้าพบเจ้าแล้ว อย่าคิดว่าเจ้าซ่อนได้ดี ออกมาตอนนี้ ข้ายังละเว้นความตายให้!” ชายสวมหน้ากากพูดเรียบๆ
“ยังไม่ออกมาอีก? อย่าคิดว่าข้าผู้เป็นหัวหน้าสาขาเป็นคนใจอ่อน ข้าจะนับถึงสาม หากเจ้ายังไม่ออกมา อย่าโทษว่าข้าไม่ให้โอกาสเจ้า!”
“สาม!”
“สอง!”
“หนึ่ง!”
“ตาย!”
หัวหน้าสาขารวบรวมพลังในฝ่ามือ ตวัดใส่ทิศทางหนึ่ง เสียงดังสนั่น
“หัวหน้าสาขา เกิดอะไรขึ้น?” ชายร่างผอมสูงถามอย่างนอบน้อม
หัวหน้าสาขาส่ายหน้า “รู้สึกว่ามีคนจ้องมองข้าอยู่ หลอกดูก็ไม่มีปฏิกิริยา อาจเป็นแค่ความรู้สึก”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหน้าผากลู่หยาง เมื่อครู่เขาเกือบจะกระโดดออกจากดินไปต่อสู้กับหัวหน้าสาขา หวังว่าจะได้โอกาสรอดชีวิต
โชคดีที่เขามีจิตใจเข้มแข็ง กดความคิดนี้เอาไว้ได้ เขาเชื่อว่าวิชาพรางกายของชนเผ่าโบราณจะไม่ทำให้เขาถูกค้นพบ
ลู่หยางรู้สึกว่าจิตวิญญาณของหัวหน้าสาขากว
