าดผ่านตัวเขา แต่เขาคิดว่าหัวหน้าสาขาคงเข้าใจว่าเขาเป็นแค่ก้อนหิน จึงไม่สนใจ
ถ้าหัวหน้าสาขาพบเขาจริง คงไม่นับถอยหลัง ต้องลงมือทันทีถึงจะถูก
“โชคดีที่วิชาพรางกายของชนเผ่าโบราณยอดเยี่ยม ตราบใดที่ไม่เคลื่อนที่ ก็จะไม่ถูกพบ” ลู่หยางคิดในใจ “หัวหน้าสาขาผู้นี้น่าจะมีวรยุทธ์ขั้นแก่นทองคำ”
“การคัดเลือกในอีกสิบวันเตรียมการเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ทุกอย่างพร้อมแล้ว รอเพียงผู้ร่วมทางมาที่นี่ในอีกสิบวัน ผ่านการคัดเลือกแล้วเข้าร่วมกับพวกเรา”
“ดีมาก หวังว่าครั้งนี้จะได้อัจฉริยะฝ่ายมารมาเพิ่มอีกหลายคน เป็นเช่นนั้น สำนักใหญ่ก็จะให้ความสำคัญกับสาขาเหยียนเจียงมากขึ้น”
ทั้งสองคุยไปเดินไป ไม่นานก็หายไปจากสายตาลู่หยาง ลู่หยางไม่ขยับเขยื้อน กลัวว่าจะถูกค้นพบ
“ขั้นแก่นทองคำไม่ธรรมดาจริงๆ”
ลู่หยางรออีกครึ่งชั่วยาม เขากังวลว่าหัวหน้าสาขาจะสงสัยมากเกินไป แล้วกลับมาอย่างกะทันหัน
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม หัวหน้าสาขาก็ไม่ปรากฏตัว
“ไปแล้ว”
ลู่หยางดำดินจากไป
ครั้งนี้นับว่าได้ผลดีทีเดียว ไม่เพียงรู้ตำแหน่งของสาขาเหยียนเจียง ยังยืนยันได้ว่าสถานที่คัดเลือกอยู่ที่นี่
……
“เล่ามาสิ ผีเศร้า เรื่องผมของเจ้าเป็นอย่างไร? ได้ยินว่าเจ้าฆ่าคนทีถอนผมทีละเส้น?” หัวหน้าเว่ยไขว่ห้างถาม พวกโจรเรียงแถวอยู่ฝั่งตรงข้าม นั่งตัวสั่นด้วยความกลัว
“ไม่… ไม่มีเรื่องแบบนั้น ข้าแค่เป็นหัวหน้าไม่ดี ดูแลคณะยาก ลูกน้องก่อเรื่องไปทั่ว กดดันมากจนผมร่วง”
“แล้
