“ใครกล้ารังแกน้องข้า!” หัวหน้าโจรฮึกเหิม สั่งให้ลูกน้องไปเรียกอีกฝ่าย น้องถูกรังแก ตัวเขาเป็นพี่ใหญ่ถ้าไม่เอาคืน ต่อไปจะตั้งบารมีได้อย่างไร?
ลูกน้องโจรเห็นมีพี่ใหญ่หนุนหลัง ทันใดนั้นก็ยืดอกผึ่งผาย เขาเตะประตูห้องข้างๆ เปิด ตะโกนก้อง “พี่ใหญ่ข้าบอกว่า รังแกข้าแล้วจะปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้ เขาจะคุยกับพวกเจ้า ใครไม่มาเป็นลูกสุนัข!”
พวกตำรวจตกใจ พวกเขาทำงานมาสิบกว่าปี ไม่เคยเจอคนกล้าท้าทายพวกเขาตรงๆ
หัวหน้าเว่ยส่ายหน้าหัวเราะ เขามีประสบการณ์มากที่สุด เคยเจออะไรมาบ้างแล้ว แค่พวกตาบอดมาท้าทายเท่านั้น คดีเล็กๆ ที่มาหาถึงที่แบบนี้ เป็นตำรวจทั้งชีวิตก็เจอสักสองสามครั้ง
“ใครจะกลัวใคร ไป!”
พวกโจรกำหมัดกำเท้า จะให้อีกฝ่ายดูดีๆ พวกเขาเพิ่งมาถึง ก่อนเข้าลัทธิมารจะอาศัยแค่ขโมยของสร้างชื่อไม่ได้ ถึงเวลาปรากฏตัวอย่างโดดเด่นแล้ว!
แล้วพวกโจรก็เห็นตำรวจหลายคนถือกระบี่ทางการ ห้อยป้ายประจำตัวที่เอวบุกเข้ามา
พวกตำรวจเห็นทองเงินอัญมณี สมุนไพรหายาก หินวิเศษและผลึกวิเศษวางเต็มโต๊ะ ก็ตกใจ
ของพวกนี้ทำไมดูคุ้นตา เหมือนเมื่อกี้มีคนมาแจ้งความว่าหายไปพอดี?
พวกตำรวจ: “…”
หัวหน้าเว่ย: “…”
พวกโจร: “…”
“ถ้าข้าบอกว่าเก็บได้ข้างถนน พวกท่านจะเชื่อไหม?”
หัวหน้าเว่ยไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เจอผู้ร้ายเดินเข้ากับดักมาเอง
ลูกน้องโจรยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ยังตะโกนให้พี่ใหญ่ลงมือ
“พี่ใหญ่ ให้พวกมันดูฝีมือหน่อย
