!”
พูดไปก็ข่มขู่ไป “เห็นผมบางๆ ของพี่ใหญ่ข้าไหม ฆ่าคนทีถอนผมทีหนึ่งเส้น! ในยุทธภพขนานนามว่าผีเศร้า!”
“เห็นคนใส่ผ้าปิดตานี่ไหม นี่คือพี่รองข้า ตาที่บอดนี่โดนตอนสู้กับผู้ทรงพลังขั้นสร้างฐานช่วงปลาย แต่ผู้ทรงพลังคนนั้นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน โดนพี่รองข้าทำให้ตาบอดทั้งสองข้าง! ในยุทธภพขนานนามว่ารองบ้าบิ่น!”
“เห็นขาพี่สามข้าข้างนี้ไหม นั่นเป็นตอนไปขโมยของในวังหลวง โดนองครักษ์วังในร้อยกว่าคนล้อม แลกด้วยขาหักข้างหนึ่งจึงหนีรอด! ในยุทธภพขนานนามว่าบินเหนือยอดหญ้า!”
พี่ใหญ่ พี่รอง พี่สามพร้อมใจกันเตะลูกน้อง ก็แกพูดมากนี่
“ได้ยินว่าเมื่อกี้เจ้าพูดว่าใครไม่มาเป็นลูกสุนัข?” หัวหน้าเว่ยยิ้มน่ากลัว เป็นพวกเจ้านี่แหละที่ทำให้ข้าต้องเข้าเวรกลางคืนติดต่อกัน
“ข้าเป็นลูกสุนัข ข้าเป็นลูกสุนัข” หัวหน้าโจรกลัวจนตัวสั่น
พวกโจรไม่กล้าลงมือแล้ว เห็นประตูถูกตำรวจขวาง จึงพังกำแพงวิ่งหนี ขบวนคนวุ่นวายวิ่งเข้าโถงหน้า
พวกนี้เก่งเรื่องความเร็ว ความสามารถในการต่อสู้ตรงๆ ธรรมดามาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าไม่มีใครถึงขั้นสร้างฐาน พี่ใหญ่ก็แค่ขั้นฝึกลมปราณชั้นเก้า
“พวกเจ้าวิ่งประตูหน้า ที่เหลือตามข้ามาประตูหลัง!” หัวหน้าโจรสั่งให้ทุกคนแยกหนี
ลู่หยางสังเกตเห็นความวุ่นวายตรงนี้ เข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว รู้สึกขบขัน
“โจรกับตำรวจอยู่ห่างกันแค่กำแพง โจรยังกล้าท้าทายตำรวจ?”
“เดี๋ยวก่อน พวกเขาจะหนีทางหลังร้าน ถ้าตำรวจเจอผีปอบจะทำย
