ังไง?”
ลู่หยางตระหนักถึงปัญหาอย่างรวดเร็ว ถ้าผีปอบถูกทำลาย ใครจะย่างเนื้อ ร้านย่างจะเปิดต่อได้อย่างไร แล้วจะเฝ้าดูชิ่นหยวนหาวได้อย่างไร?
หัวหน้าโจรเห็นลู่หยางยืนขวางประตูหลังเหม่อลอย ดูเหมือนตกใจจนช็อก ยื่นมือจะปัดลู่หยางกระเด็น
ลู่หยางถือชามซุปเกี้ยวน้ำ เห็นหัวหน้าโจรมาอย่างดุดัน มือสั่น ซุปเกี้ยวกระฉอกออกมา
หัวหน้าโจรไม่คิดว่าจะมีเหตุไม่คาดฝัน กางโล่พลังวิเศษป้องกันซุปเกี้ยว
แค่เสียเวลาเท่านี้ หัวหน้าเว่ยก็หยิบโซ่เหล็กออกมา โซ่เหล็กเหมือนงู พันหัวหน้าโจรไว้
“ไป จับที่เหลือกลับมาให้หมด วันนี้กินข้าวคุ้มจริงๆ” หัวหน้าเว่ยสลัดความหม่นหมอง รู้สึกสดชื่นโล่งใจ โลกกว้างขึ้น
แก๊งโจรที่รบกวนมาหลายวันในที่สุดก็ถูกจับ ช่างเป็นที่มงคลจริงๆ
หัวหน้าเว่ยตบไหล่ลู่หยาง หัวเราะฮ่าๆ “ถ้าไม่ใช่เจ้าขวางไว้ตรงนั้น ไอ้หมอนี่คงวิ่งหนีไปแล้ว!”
“เห็นแก่ความดี รอหน่อย พรุ่งนี้ข้าจะเอาธงชมเชยมาให้!”
ลู่หยางรีบโบกมือบอกไม่ต้อง แต่ทัดทานหัวหน้าเว่ยที่กำลังดีใจไม่ได้ ยืนยันจะมอบให้
เมื่อกี้ตำรวจกับโจรเคลื่อนไหวแรงเกินไป พังกำแพง ทำให้โถงหน้าวุ่นวายเต็มไปด้วยฝุ่น
ลูกค้าจำใจต้องกลับก่อน แต่ได้เห็นตำรวจจับคนกับตาก็คุ้มแล้ว
“ร้านย่างลองอีกครั้งนี่เป็นที่ดีจริงๆ ตำรวจนั่งอยู่ก็จับคนได้”
“มาคุ้มจริง มีเงินก็หาดูละครแบบนี้ไม่ได้”
“ที่นี่น่าจะเป็นจุดรวมโชคลาภ จะว่าไปธุรกิจถึงได้เฟื่องฟูในเวลาสั้นๆ แค่อร่อยอย่างเดียว ค
