ไรไม่ได้ ได้แต่ต่อแถวด้านหลังอย่างว่าง่าย
“ฮ่าๆ ในที่สุดก็ถึงคิวพวกเรา เถ้าแก่ ข้าพาพี่น้องมาอีกแล้ว!”
ตำรวจสวมชุดดำหลายคนมาที่ร้านย่าง ที่เอวห้อยป้ายประจำตัวและกระบี่ยาว ดูน่าเกรงขาม
คนที่ต่อแถวด้านหลังไม่อยากเข้าใกล้พวกเขา มีความกลัวโดยธรรมชาติ
“หัวหน้าเว่ย พวกท่านมาแล้ว”
ลู่หยางยิ้ม ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับคนพวกนี้
คนพวกนี้เป็นตำรวจมณฑลเหยียนเจียง ผู้นำแซ่เว่ย มีเคราเฟิ้ม พูดจาน่าเกรง ได้ฉายา “หัวหน้าหน้าเหล็ก” วิทยยุทธ์ไม่ต่ำ มีวิทยยุทธ์ขั้นสร้างฐาน ไม่เพียงพวกนักเลง แม้แต่คนลัทธิมารก็ไม่อยากยุ่งด้วย กลัวถูกจับตา หาเรื่องเดือดร้อน
ตำรวจที่ตามมาก็ไม่ใช่คนธรรมดา ต่ำสุดก็อยู่ขั้นฝึกลมปราณชั้นหก
ในโลกเซียนจะเป็นตำรวจ ไม่มีวิทยยุทธ์เป็นไม่ได้
นี่เป็นครั้งที่สี่แล้วที่หัวหน้าเว่ยมา มาๆ ไปๆ ลู่หยางก็คุ้นเคยกับเขา
แต่เดิมยังมีคนอาศัยว่าตัวเองมีสถานะวิทยยุทธ์ต่างจากคนทั่วไป คิดจะแซงคิว แต่พอรู้ว่าหัวหน้าเว่ยมากินอาหารดึกที่นี่บ่อย ก็ไม่กล้าอวดดีอีก
“พวกเราเพิ่งเลิกเวร สับเปลี่ยนกะ ข้าก็พาพี่น้องมากินเนื้อย่างที่ร้านเจ้า พูดจริงๆ นะ เนื้อย่างร้านเจ้ามีอะไรบางอย่าง กินแล้วลืมไม่ลง” หัวหน้าเว่ยดูดปาก นึกถึงเนื้อย่างร้านนี้ก็น้ำลายไหล
“เจ้าหน้าที่ก็ไม่ง่ายนะ สองวันเข้าเวรกลางคืนทีหนึ่ง” ลู่หยางพูดอย่างเห็นใจ พลางพาพวกเขาเข้าห้องรับรอง
เมื่อเข้าห้องรับรอง พวกเขาก็ถอดเสื้อนอก
“เฮ้อ พูดมาก็น่าปวดห
